"Vergeten" polsstokbelofte verliest strijd tegen kanker...

Foto: incyprus.com.cy

Overal in Europa komt het outdoorseizoen stilletjes aan op gang. De meeste atleten hebben een zware trainingsperiode achter de rug en er wordt nu volop gejaagd op persoonlijke records en minima voor de komende zomerkampioenschappen. In de rand van dit alles kwam er maandag 29 april triest nieuws vanuit Cyprus. De 23-jarige Marianna Zachariadi verloor er de oneerlijke strijd tegen kanker.

Marianna Zachariadi was een grote polsstokbelofte en genoot zowel in Griekenland als in Cyprus veel aanzien. In 2007, op 17-jarige leeftijd, sprong ze reeds 4m20. Datzelfde jaar werd ze 5de op WK Jeugd en 9de op het EK Junioren. Het hoogtepunt van haar carrière beleefde de Cypriotische in 2009. Ze sprong toen een nationaal record met een prestatie van 4m45. Gezien haar jonge leeftijd - ze was toen pas 19 - een fantastische prestatie. Er werd haar een mooie toekomst voorspeld. Op de grote kampioenschappen kwam ze nog wat te kort, maar op de Mediterranean Games in 2009 en op de Commonwealth Games in 2010 behaalde ze telkens de zilveren medaille. Vooral die laatste prestatie werd in Cyprus op enorm veel enthousiasme onthaald.

In 2011 werd bij de Cypriotische kanker vastgesteld. Ze bleek te lijden aan de Ziekte van Hodgkin (Hodgkinlymfoon). Dit is in principe een van de best te genezen kankers, maar toch werd deze ziekte haar fataal. Bijna twee jaar vocht ze vergeefs tegen de zieke lichaamscellen. Begin april gaf Marianna Zachariadi nog een emotioneel interview. Ze gaf te kennen dat ze de strijd stilaan begon op te geven. Alle mogelijke behandelingen in Duitsland en Griekenland bleken zonder succes. Ze zat bovendien financieel aan de grond en kon verdere behandelingen niet meer betalen. Verschillende Cypriotische en Griekse sporters hebben dan een oproep gedaan om geld in te zamelen voor de verdere behandeling, maar tevergeefs. Op 29 april kwam er een einde aan haar lijdensweg.

In haar laatste interview vertelde ze ook openlijk over haar eenzaamheid. "Velen, zelfs mensen die ik van kinds af aan ken, zijn me blijkbaar vergeten. In het begin denken ze veel aan je, daarna van tijd tot tijd nog eens en uiteindelijk vergeten ze je." Dit is waarschijnlijk een pijnlijk en herkenbaar gegeven voor vele kankerpatiënten. 

Elke dag verliezen duizenden mensen de strijd tegen kanker. Marianna Zachariadi is er een van. De atletiekwereld zal haar niet vergeten ... voor de algemene (sport)pers is dit overlijden blijkbaar geen belangrijk nieuws want bijna nergens vind je er iets van terug. 

Αναπαύσου εν ειρήνη (RIP), Marianna ... 

Sierra Nevada : speciale trainingsfaciliteiten

Foto: Facebook - Arnaldo Abrantes

De Portugese sprinter Arnaldo Abrantes is momenteel op hoogtestage in de Sierra Nevada. Op deze piste deed hij een serie van 9x200meter. Bijzondere locatie ... maar het grote voordeel is dat je niet bang moet zijn dat je uit je baan gaat lopen.

Usain Bolt @ Copacabana

Foto: ap

Usain Bolt heeft op het beroemde Copacabana-strand een demonstratiewedstrijd op de 150 meter gewonnen. Zo'n twintigduizend toeschouwers waren getuige van de one-man-show van Bolt. Er waren wel nog 3 andere tegenstanders, maar Bolt liep ze helemaal in de vernieling. Met 14"42 bleef hij maar 7 honderdsten boven zijn eigen wereldrecord. Na een aantal wedstrijden over de kwartmijl, was dit zijn eerste optreden op de pure sprint en het was ook meteen een voltreffer. Na zijn overwinning verblijdde hij de toeschouwers met een onvervalste samba ... geheel in de Usain Bolt-style.

Anezka Drahotová, een snelwandelaarster met spikes

Foto: Rumburk.cz

Op 17 maart 2013 werd in het Zwitserse Lugano een van de belangrijkste snelwandelcompetities van het jaar afgewerkt: de Lugano Trophy. Net als de voorgaande jaren was er een sterk bezet deelnemersveld. De wedstrijd liep over 20 km en zowel bij de mannen als bij de vrouwen kwam de winnaar uit China: Wang Zhen (1u19’08) en Liu Hong (1u27’06). Snelwandelen is als onderdeel van de atletiek een beetje ondergewaardeerd. In België wordt er binnen de atletiekverenigingen en de federatie nauwelijks aandacht aan besteed. Het grote publiek vindt snelwandelen ook een vreemde sport. De bewegingen van snelwandelaars zien er onnatuurlijk uit en dat maakt het onprettig om naar te kijken. Na de Olympische Spelen van Londen kwam het snelwandelen ook in opspraak toen uit de slow motion beelden bleek dat het gros van de deelnemers al na 1 kilometer had moeten worden gediskwalificeerd. De controle op de belangrijkste regel van het snelwandelen – altijd één voet op de grond – blijft een teer punt en veel hangt af van de kwaliteit van de “controleurs”. De grens tussen snelwandelen en lopen is soms heel dun. Toch zijn snelwandelaars fantastische atleten en verdienen ze veel respect. De belangrijkste kwaliteiten van een snelwandelaar zijn uithoudingsvermogen, techniek en kracht.

De Tsjechische Anezka Drahotová is de rijzende ster in het snelwandelen. Deze 17-jarige atlete werd met een tijd van 1u30’54 (een persoonlijk record) knap 7^de in de Lugano Trophy. Een fantastische prestatie. Het opmerkelijke aan deze atlete is dat ze het snelwandelen combineert met afstandslopen. Op het WK Junioren 2012 in Barcelona nam ze zowel deel aan de 1500 meter en de 10 km snelwandelen. Een heel ongebruikelijke combinatie, maar zolang ze kan, wil ze lopen en snelwandelen combineren. Ze beseft dat haar toekomst wellicht bij het snelwandelen ligt, maar dat ze zich er momenteel nog niet volledig op focust, betekent dat ze nog een hele grote groeimarge heeft. En waarom zou ze ook niet meedoen aan loopnummers. Ze is nog maar 17 en bij de junioren kan ze zeker nog op het hoogste niveau mee op de 1500m, 3000m en de 5000m. Naarmate ze ouder wordt, zal de kloof waarschijnlijk te groot worden. Het afgelopen jaar heeft ze zich trouwens ook nog met succes gewaagd aan de 3000 meter steeple. Dit toont aan hoe veelzijdig deze atlete wel is. Het is ook de verdienste van haar trainer, Ivo Piták, dat hij haar de vrijheid gunt om plezier te beleven aan de afwisseling tussen lopen en snelwandelen. Door haar te snel volledig in de richting van snelwandelen te duwen zou het risico erin zitten dat dit talent verbrandt wordt en dat zou zonde zijn. 

Snelwandelen is het lelijke eendje van de atletiek en dat zal waarschijnlijk altijd zo blijven, maar talenten zoals Anezka Drahotová zijn verfrissend voor de sport. Enkel in Tsjechië, Mexico, Litouwen en Italië wordt snelwandelen als volwaardige sport beschouwd. Een figuur als Anezka Drahotová kan jongeren er toe aanzetten de stap te zetten naar het snelwandelen. We moeten echter wel realistisch blijven want snelwandelen zal nooit een populaire sport worden, maar hopelijk krijgen snelwandelaars ooit het respect dat ze verdienen. Alleen snelwandelaars weten dat hun sport fysiek even zwaar is als een marathon. Dat ze op grote kampioenschappen, waar ze in alle vroegte voor de titels strijden, steevast genegeerd worden en nauwelijks toegejuicht worden, is een schande. Deze atleten verdienen beter, deze sport verdient beter.

Bydgoszcz 2013 : WK Veldlopen

Het WK-parcours - Foto: www.atni.be

Op dit parcours vindt morgen het WK Veldlopen plaats. De organisatie doet er alles aan om het parcours sneeuwvrij te krijgen en over de ijsplekken wordt zand gestrooid. De omstandigheden en de temperaturen zullen allesbehalve ideaal zijn ... maar of dit het Keniaanse en Ethiopische geweld zal kunnen deren, is nog maar zeer de vraag. De laatste jaren sturen alsmaar minder (Europese) landen een delegatie naar het WK veldlopen om de simpele reden dat ze toch geen schijn van een kans maken tegen de Afrikanen. België stuurt deze keer twee atleten: Almensh Belete bij de vrouwen en Isaac Kimeli bij de junioren. Niet toevallig twee atleten met - jawel - Afrikaanse roots. Belete is geboren in Ethiopië en Kimeli is van Keniaanse afkomst. Beide starten morgen wel degelijk met ambitie want Belete hoopt op een plaats in de top 30 en Kimeli ambieert een plaats bij de beste 10. Benieuwd of ze hun ambities kunnen waarmaken. 

Bij de mannen dateert de laatste niet-Afrikaanse overwinning van 2001 toen onze "landgenoot" Mohammed Mourhit, net zoals in het jaar 2000, de wereldtitel veroverde. Nu ja, Mourhit is meer Marokkaan dan Belg en aan zijn overwinningen zit meer dan een dopinggeurtje ... dus het is eerder een schande dan een eer dat Mourhit ons land ooit heeft vertegenwoordigd. Ik blijf het trouwens verschrikkelijk vinden dat Mourhit, het schoolvoorbeeld van een gedopeerde atleet, de cleane Belgische records van Vincent Rousseau op de 5000 en de 10000 meter van de tabellen heeft gelopen.

Nafi Thiam ... slachtoffer van typisch Belgische blunder

Foto: Belga

3 februari 2013. Sensatie in de Gentse topsporthal. Nafissatou Thiam, onze 18-jarige landgenote, heeft zopas het Wereldrecord Vijfkamp bij de junioren gebroken. Met 4558 punten deed ze 23 punten beter dan de Zweedse Carolina Klüft elf jaar geleden. In maar liefst 4 van de 5 onderdelen verbetert ze haar persoonlijk record. Een wereldrecord, geen enkele Belgische atleet heeft haar dat ooit voorgedaan. Het aanwezige publiek gaat uit zijn dak. De pers is lyrisch over de geleverde prestatie. België heeft een nieuw supertalent, een opvolgster voor Tia Hellebaut.

Nauwelijks anderhalve maand later de ontnuchtering. De IAAF homologeert het wereldrecord van Nafi Thiam niet omdat ze pas de dag erna op doping werd gecontroleerd. Een controle die trouwens negatief was. Volgens de regels moet dit op de dag zelf gebeuren ... en nu komt het: er was op dat moment geen controleur van de Vlaamse Gemeenschap meer aanwezig. Thiam en haar entourage hebben nog geprobeerd een dopingcontroleur te vinden, maar ze konden niemand bereiken. Het is een beetje de omgekeerde wereld. Dopingcontroleurs komen te pas en te onpas over de vloer bij atleten ... vooral met de bedoeling om de valsspelers eruit te halen. Atleten moeten dus altijd en overal beschikbaar zijn voor controles. Je zou mogen verwachten dat hetzelfde ook in de omgekeerde richting werkt. Pijnlijk natuurlijk dat Thiam hiervan het slachtoffer is. Een procedurefout die België als atletiekland in zijn hemd zet. Van Waalse en Vlaamse kant werd er met modder gegooid en niemand neemt de verantwoordelijkheid op voor deze blunder. Wie schuld treft, is eigenlijk ook van minder belang. Feit is dat de samenwerking tussen Vlaanderen en Wallonië op vlak van sportbeleid gefaald heeft, dat er geen communicatie was en dat dit in de toekomst niet meer mag gebeuren. Het is toch al te belachelijk dat een Waalse dopingarts, indien die aanwezig was of opgeroepen werd, de dopingcontrole niet eens mocht uitvoeren omdat het een Vlaams evenement betrof. Tenzij de Waalse atletiekbond veertien dagen voordien had aangevraagd een uitzondering toe te staan. Jezus Christus, wat een toestanden.

Nafissatou Thiam, een uitzonderlijk talent dat "België" (niet Vlaanderen of Wallonië) moet koesteren, heeft geen enkele fout gemaakt. Ze heeft in 5 disciplines het beste van zichzelf gegeven. Op de afsluitende 800 m vocht ze eenzaam tegen zichzelf en tegen de klok. Na het overschrijden van de finish besefte ze het nog niet onmiddellijk, maar ze had een unieke prestatie geleverd ... een wereldrecord. Een wereldrecord dat nu dus werd gedegradeerd tot een Belgisch Record, want dat record blijft gelden. Een absurde situatie natuurlijk want Nafi Thiam is dus in het bezit van een Belgisch Record dat beter is dan het wereldrecord. Zoiets kan alleen in België ...

Hahner-twins combineren atletiek met tafeltennis

Lisa en Anna Hahner - Foto : Victah Sailer

De Duitse tweeling Lisa en Anna Hahner zijn grote talenten op de lange afstand. Met hun 23 jaar zijn ze nog piepjong, maar toch behaalden ze reeds mooie resultaten op de (halve) marathon en in het veldlopen. Lisa heeft een besttijd van 2u31'28 op de marathon en Anna doet nog iets beter met 2u30'14. Duitsland heeft bij de vrouwen (veel meer dan bij de mannen) een rijke traditie op de lange afstand en de Hahner-zusjes worden beschouwd als de voortrekkers van een nieuwe talentrijke generatie marathonloopsters. Volgens insiders zullen ze binnen enkele jaren perfect passen in het rijtje met Christa Vahlensieck, Charlotte Teske, Uta Pippig, Katrin Dörre-Heinig, Sonja Oberem, Luminita Zaituc en Irina Mikitenko.

De tweeling combineerde tot voor kort twee sporten die op het eerste zicht niets met elkaar te maken hebben : atletiek en tafeltennis. Een vreemde combinatie, maar gezien ikzelf ook ooit beide sporten heb gecombineerd, trok dit natuurlijk onmiddellijk mijn aandacht. De tweeling begon met tafeltennis op 7-jarige leeftijd en behaalde een behoorlijk hoog niveau. Het is niet verwonderlijk dat ze vooral in het dubbelspel een bijzonder complementair duo bleken. Ze speelden in de hoogste afdeling van hun district en aangezien tafeltennis in Duitsland best wel een grote sport is, betekent dit toch wel iets. Ze hebben zo lang mogelijk tafeltennis met atletiek gecombineerd. Pas sinds 2011 zetten ze alles op de atletiek. Sporadisch draven ze  nog eens op in tafeltennis outfit, maar dan enkel als invallers om hun team uit de nood te helpen. Bij tafeltennis is techniek heel belangrijk, maar toch worden veel matchen vooral beslist op het mentale vlak. Vaak zal de speler winnen die de meeste concentratie, koelbloedigheid en zelfbeheersing aan de dag brengt. Dat is iets wat de zusjes reeds op jonge leeftijd hebben geleerd en die ontwikkelde vaardigheden komen zeker ook van pas in hun atletiekcarrière. Tafeltennis is trouwens ook een behoorlijk intensieve sport en de emoties lopen er vaak hoog op. Als je eens een stevig potje gevloek en geruzie wil zien, dan moet je eens een competitiewedstrijd tafeltennis op provinciaal niveau gaan bekijken. Oud tegen jong, jong tegen oud ... in alle mogelijke combinaties wordt er geruzied. Eerlijk, ik heb me er zelf ook menig maal aan bezondigd, maar laat ons daar nu niet verder op ingaan. 

Naast atletiek en tafeltennis is de tweeling ook nog in een derde sport bedreven: Jiu-Jitsu, een Japanse zelfverdedigingskunst. Ook hierin waren ze geen meelopertjes want ze behaalden allebei de bruine gordel (1.Kyu). Lisa en Anna Hahner zijn het soort atleten die, in welke sport ze ook aantreden, steeds een behoorlijk tot goed niveau halen. Uiteindelijk kozen ze voor de moeder aller sporten, atletiek, en dit blijkt vooralsnog een voltreffer te zijn. Afspraak in Rio 2016.