De Silvesterlauf in Trier van afgelopen zaterdag kondigde zich aan als een duel tussen Konstanze Klosterhalfen, Europees goud op de 1500m bij de U23, en Gesa Felicitas Krause, Europees kampioene van 2016 op de 3000m steeple. Van een tweestrijd was er echter weinig sprake want Krause vormde op geen enkel ogenblik een bedreiging voor Klosterhalfen. De 20-jarige atlete uit Leverkusen won de 5km in een tijd van 15'33". Het was een mooie bekroning voor een uitstekend jaar voor Klosterhalfen. Ze liep in 2017 immers toptijden op de 800m (1'59"65), de 1500m (3'58"92), de 3000m (8'29"89) en de 5000m (14'51"38). Krause werd uiteindelijk 13de in 16'37". Deze wedstrijd is ook populair bij de Belgische afstandslopers. Imana Truyers liep een mooie wedstrijd en finishte netjes op de 8ste plaats. Haar eindtijd was 16'26". Achter haar volgden Nina Lauwaert op de 15de, Sofie Van Accom op de 16de en Vanessa Scaunet op de 18de plaats.
woensdag 3 januari 2018
dinsdag 2 januari 2018
Admasu en Cheyech winnen Corrida São Silvestre van São Paulo
Embed from Getty Images
Zondag werd in het Braziliaanse São Paulo de 93ste editie van de Corrida São Silvestre gelopen. Deze legendarische stratenloop over 15km wordt traditioneel op de laatste dag van het jaar gelopen en is voor de Brazilianen een van de belangrijkste wedstrijden van het jaar. Onze landgenoot Gaston Roelants slaagde er in de jaren '60 in om deze wedstrijd maar liefst vier keer te winnen. Dit jaar ging de overwinning naar de Dawitt Admasu, een Ethiopiër die nu uitkomt voor Bahrein. In de gietende regen finishte hij in een tijd van 44'15". Bij de vrouwen was de overwinning voor de Kenyaanse Flomena Cheyech, die na 50'18"de finish bereikte. De laatste jaren is de overwinning, zowel bij de mannen als bij de vrouwen, steevast voor een Afrikaanse atleet. Deze editie was voor de Brazilianen trouwens de zwakste sinds 1973. Bij de vrouwen werd Joziane Cardoso eerste Braziliaanse op de 10de plaats en bij de mannen legde Ederson Vilela beslag op de 12de plaats. "Ik ben eigenlijk best tevreden met mijn prestatie," aldus Vilela. "Vorig jaar werd ik 7de en tweede Braziliaan, maar deze keer finish ik hier als beste landgenoot. Het is wel geen goeie zaak dat er hier voor het eerst sinds 2011 geen enkele Braziliaan het podium haalt. We moeten het volgens mij iets anders aanpakken. Deze wedstrijd komt voor veel atleten als laatste wedstrijd van een lang en zwaar seizoen. Wij, Brazilianen, zouden van deze wedstrijd een prioriteit moeten maken en ons seizoen ook op die manier gaan indelen. Anders zullen we nooit meer de concurrentie kunnen aangaan met de sterke Afrikaanse atleten," besluit hij.
Zondag werd in het Braziliaanse São Paulo de 93ste editie van de Corrida São Silvestre gelopen. Deze legendarische stratenloop over 15km wordt traditioneel op de laatste dag van het jaar gelopen en is voor de Brazilianen een van de belangrijkste wedstrijden van het jaar. Onze landgenoot Gaston Roelants slaagde er in de jaren '60 in om deze wedstrijd maar liefst vier keer te winnen. Dit jaar ging de overwinning naar de Dawitt Admasu, een Ethiopiër die nu uitkomt voor Bahrein. In de gietende regen finishte hij in een tijd van 44'15". Bij de vrouwen was de overwinning voor de Kenyaanse Flomena Cheyech, die na 50'18"de finish bereikte. De laatste jaren is de overwinning, zowel bij de mannen als bij de vrouwen, steevast voor een Afrikaanse atleet. Deze editie was voor de Brazilianen trouwens de zwakste sinds 1973. Bij de vrouwen werd Joziane Cardoso eerste Braziliaanse op de 10de plaats en bij de mannen legde Ederson Vilela beslag op de 12de plaats. "Ik ben eigenlijk best tevreden met mijn prestatie," aldus Vilela. "Vorig jaar werd ik 7de en tweede Braziliaan, maar deze keer finish ik hier als beste landgenoot. Het is wel geen goeie zaak dat er hier voor het eerst sinds 2011 geen enkele Braziliaan het podium haalt. We moeten het volgens mij iets anders aanpakken. Deze wedstrijd komt voor veel atleten als laatste wedstrijd van een lang en zwaar seizoen. Wij, Brazilianen, zouden van deze wedstrijd een prioriteit moeten maken en ons seizoen ook op die manier gaan indelen. Anders zullen we nooit meer de concurrentie kunnen aangaan met de sterke Afrikaanse atleten," besluit hij.
zaterdag 23 december 2017
Over en uit voor Justin Gatlin
Embed from Getty Images
Het zit Justin Gatlin niet echt mee. Toen hij afgelopen zomer in Londen eindelijk Usain Bolt eens klopte en na 12 jaar eindelijk nog eens wereldkampioen werd, trakteerde het Londense publiek hem op een striemend fluitconcert. En dan nu, vier maanden na zijn gloriemoment, is de Amerikaan opnieuw in opspraak gekomen na dopingverklaringen van coach Dennis Michell en manager Robert Wagner. Gatlin moet sowieso al op niet veel respect rekenen, vooral in Europa, maar nu de dopingstorm rond zijn figuur opnieuw is opgelaaid, komt hij echt wel in nauwe schoentjes te zitten ... alhoewel er eigenlijk nog geen enkel bewijs is dat hij opnieuw aan het verboden spul heeft gezeten.
De populariteit van Gatlin is momenteel diep onder het vriespunt gezakt, maar eigenlijk is het best een aangename kerel. Niet dat ik hem persoonlijk ken, maar ik heb hem een paar jaar geleden wel eens kort gesproken in Brussel. Hij zat in de lobby van zijn hotel en kwam toen heel vriendelijk en beleefd over. Hij nam ook spontaan de tijd om met een jonge fan op de foto te gaan en om er een praatje mee te slaan. Heel mooi vond ik dat, vooral omdat het een beetje atypisch is voor een sprinter. Je mag ze niet allemaal over dezelfde kam scheren, maar heel wat spurtbommen zijn de verpersoonlijking van de term arrogantie. Toen ik zelf 16 jaar was en in het voorprogramma van de Memorial Van Damme mocht aantreden, heb ik zo eens Linford Christie letterlijk tegen het lijf gelopen. Zijn reactie was toen allesbehalve vriendelijk en dan druk ik me nog zacht uit … ik was behoorlijk onder de indruk van het voorval en was toen een illusie armer. Om maar te zeggen dat ik verrast was door de toegankelijkheid van Gatlin. Ik ben weliswaar nooit fan geweest van de Amerikaan, maar dit menselijk kantje van hem kon ik wel appreciëren. Aan de andere kant is en blijft hij natuurlijk een dopingzondaar, die eigenlijk al lang niet meer thuishoort op een atletiekpiste. Maar goed, zo lopen er in het circuit wel meer rond, denk ik. Gatlin draagt die stempel met zich mee, maar ging daar eigenlijk heel goed mee om. Hij haalde mooie prestaties, wierp zich op als de grote belager van de ontastbare Usain Bolt … en, vooral, zijn dopingcontroles waren negatief. Objectief gezien was er dus geen reden om te twijfelen aan de atleet Gatlin, alhoewel iedereen dat natuurlijk wel deed. We weten trouwens allemaal dat de dopingagentschappen hopeloos achterophinken en dat er altijd producten zullen zijn die nog niet kunnen opgespoord worden. Da’s de harde en frustrerende realiteit. Dat is ook exact wat Dennis Mitchel en Robert Wagner, respectievelijk coach en manager van Gatlin, aan de journalisten van The Telegraph hebben verkondigd. Ze konden gemakkelijk aan doping raken en konden ook iemand regelen die dat allemaal kon toedienen. Wagner, die trouwens slechts kortstondig met Gatlin heeft samengewerkt, nam toen ook de naam van huidige wereldkampioen in de mond. Dat zijn heel summier de feiten die momenteel op tafel liggen. In een mum van tijd is de hele wereld daarop gesprongen, precies alsof ze aan het wachten waren op een stok om Gatlin definitief van de piste te knuppelen. Gatlin is intussen publiekelijk veroordeeld, gekruisigd en afgemaakt … maar eigenlijk gaat het hier over woorden van een coach, die door Gatlin ondertussen al werd ontslagen, en van een manager, die niet (meer) voor hem werkt. Alles wijst uiteraard wel in de richting van Gatlin en hij heeft ook zijn reputatie tegen, maar voorlopig is er geen enkel bewijs dat Gatlin zich opnieuw heeft bezondigd aan doping. De kans is natuurlijk wel heel groot, maar stel nu dat het niet zo is. Stel nu dat hij wél clean is. Tja, dan wordt het sowieso moeilijk om de wereld daarvan te overtuigen. Ten eerste omwille van zijn dopingverleden en ten tweede omwille van zijn bedenkelijke keuze om hem te laten begeleiden door een coach die zelf geschorst is geweest voor dopinggebruik. Hoe dom kun je eigenlijk zijn. Met zo'n belastende baggage ga je toch extra hard je best doen om afstand te nemen van alles wat ook maar enigszins in verband kan worden gebracht met doping. Dat lijkt me een eerste stap om opnieuw geloofwaardig over te komen. Nu ja, als je ziet dat diezelfde coach door de Amerikaanse atletiekbond werd aangesteld als hoofdcoach van het Amerikaanse aflossingsteam, dan stel ik mij daar toch ook vragen bij. Die coach is dan ook nog eens zo dom om tegen een onbekende te zeggen dat hij gemakkelijk aan doping kan raken. Dat is toch onvoorstelbaar. Ik vrees dat voor iemand als Dennis Mitchell topsport en doping onlosmakelijk met mekaar verbonden zijn. Of dit bewijst dat zijn atleten ook stimulerende middelen nemen? Neen, maar de kans is wel groot natuurlijk. Als Justin Gatlin echt wil overkomen als iemand die geleerd heeft uit zijn fouten en als een "clean" sportidool, dan heeft hij onvoldoende moeite gedaan om zijn imago op te poetsen en om zijn entourage uit te mesten. Jammer want een nieuwe kans krijgt hij niet meer. Er wacht nu allicht een juridische veldslag om uit te maken wat het lot wordt van Gatlin... maar zijn carrière is volgens mij voorbij. Eerst nog de Kerstperiode om wat te bezinnen en dan ergens midden januari een persconferentie waarin Gatlin de eer aan zichzelf houdt en zijn afscheid aankondigt. Wedden?
Het zit Justin Gatlin niet echt mee. Toen hij afgelopen zomer in Londen eindelijk Usain Bolt eens klopte en na 12 jaar eindelijk nog eens wereldkampioen werd, trakteerde het Londense publiek hem op een striemend fluitconcert. En dan nu, vier maanden na zijn gloriemoment, is de Amerikaan opnieuw in opspraak gekomen na dopingverklaringen van coach Dennis Michell en manager Robert Wagner. Gatlin moet sowieso al op niet veel respect rekenen, vooral in Europa, maar nu de dopingstorm rond zijn figuur opnieuw is opgelaaid, komt hij echt wel in nauwe schoentjes te zitten ... alhoewel er eigenlijk nog geen enkel bewijs is dat hij opnieuw aan het verboden spul heeft gezeten.
De populariteit van Gatlin is momenteel diep onder het vriespunt gezakt, maar eigenlijk is het best een aangename kerel. Niet dat ik hem persoonlijk ken, maar ik heb hem een paar jaar geleden wel eens kort gesproken in Brussel. Hij zat in de lobby van zijn hotel en kwam toen heel vriendelijk en beleefd over. Hij nam ook spontaan de tijd om met een jonge fan op de foto te gaan en om er een praatje mee te slaan. Heel mooi vond ik dat, vooral omdat het een beetje atypisch is voor een sprinter. Je mag ze niet allemaal over dezelfde kam scheren, maar heel wat spurtbommen zijn de verpersoonlijking van de term arrogantie. Toen ik zelf 16 jaar was en in het voorprogramma van de Memorial Van Damme mocht aantreden, heb ik zo eens Linford Christie letterlijk tegen het lijf gelopen. Zijn reactie was toen allesbehalve vriendelijk en dan druk ik me nog zacht uit … ik was behoorlijk onder de indruk van het voorval en was toen een illusie armer. Om maar te zeggen dat ik verrast was door de toegankelijkheid van Gatlin. Ik ben weliswaar nooit fan geweest van de Amerikaan, maar dit menselijk kantje van hem kon ik wel appreciëren. Aan de andere kant is en blijft hij natuurlijk een dopingzondaar, die eigenlijk al lang niet meer thuishoort op een atletiekpiste. Maar goed, zo lopen er in het circuit wel meer rond, denk ik. Gatlin draagt die stempel met zich mee, maar ging daar eigenlijk heel goed mee om. Hij haalde mooie prestaties, wierp zich op als de grote belager van de ontastbare Usain Bolt … en, vooral, zijn dopingcontroles waren negatief. Objectief gezien was er dus geen reden om te twijfelen aan de atleet Gatlin, alhoewel iedereen dat natuurlijk wel deed. We weten trouwens allemaal dat de dopingagentschappen hopeloos achterophinken en dat er altijd producten zullen zijn die nog niet kunnen opgespoord worden. Da’s de harde en frustrerende realiteit. Dat is ook exact wat Dennis Mitchel en Robert Wagner, respectievelijk coach en manager van Gatlin, aan de journalisten van The Telegraph hebben verkondigd. Ze konden gemakkelijk aan doping raken en konden ook iemand regelen die dat allemaal kon toedienen. Wagner, die trouwens slechts kortstondig met Gatlin heeft samengewerkt, nam toen ook de naam van huidige wereldkampioen in de mond. Dat zijn heel summier de feiten die momenteel op tafel liggen. In een mum van tijd is de hele wereld daarop gesprongen, precies alsof ze aan het wachten waren op een stok om Gatlin definitief van de piste te knuppelen. Gatlin is intussen publiekelijk veroordeeld, gekruisigd en afgemaakt … maar eigenlijk gaat het hier over woorden van een coach, die door Gatlin ondertussen al werd ontslagen, en van een manager, die niet (meer) voor hem werkt. Alles wijst uiteraard wel in de richting van Gatlin en hij heeft ook zijn reputatie tegen, maar voorlopig is er geen enkel bewijs dat Gatlin zich opnieuw heeft bezondigd aan doping. De kans is natuurlijk wel heel groot, maar stel nu dat het niet zo is. Stel nu dat hij wél clean is. Tja, dan wordt het sowieso moeilijk om de wereld daarvan te overtuigen. Ten eerste omwille van zijn dopingverleden en ten tweede omwille van zijn bedenkelijke keuze om hem te laten begeleiden door een coach die zelf geschorst is geweest voor dopinggebruik. Hoe dom kun je eigenlijk zijn. Met zo'n belastende baggage ga je toch extra hard je best doen om afstand te nemen van alles wat ook maar enigszins in verband kan worden gebracht met doping. Dat lijkt me een eerste stap om opnieuw geloofwaardig over te komen. Nu ja, als je ziet dat diezelfde coach door de Amerikaanse atletiekbond werd aangesteld als hoofdcoach van het Amerikaanse aflossingsteam, dan stel ik mij daar toch ook vragen bij. Die coach is dan ook nog eens zo dom om tegen een onbekende te zeggen dat hij gemakkelijk aan doping kan raken. Dat is toch onvoorstelbaar. Ik vrees dat voor iemand als Dennis Mitchell topsport en doping onlosmakelijk met mekaar verbonden zijn. Of dit bewijst dat zijn atleten ook stimulerende middelen nemen? Neen, maar de kans is wel groot natuurlijk. Als Justin Gatlin echt wil overkomen als iemand die geleerd heeft uit zijn fouten en als een "clean" sportidool, dan heeft hij onvoldoende moeite gedaan om zijn imago op te poetsen en om zijn entourage uit te mesten. Jammer want een nieuwe kans krijgt hij niet meer. Er wacht nu allicht een juridische veldslag om uit te maken wat het lot wordt van Gatlin... maar zijn carrière is volgens mij voorbij. Eerst nog de Kerstperiode om wat te bezinnen en dan ergens midden januari een persconferentie waarin Gatlin de eer aan zichzelf houdt en zijn afscheid aankondigt. Wedden?
maandag 18 december 2017
Peter Kimeli Some en Victoria Poliudina winnen Shenzhen International Marathon
Embed from Getty Images
Victoria Poliudina verbetert PR met ruim 4 minuten in Shenzhen
Zondag vond in China de 5de editie van de Shenzhen International Marathon plaats. Ondanks zijn korte geschiedenis is deze Marathon uitgegroeid tot één van de belangrijkste wedstrijden in China en kreeg die van de IAAF een bronzen label toegekend. De wedstrijd bij de mannen werd gewonnen door de Kenyaanse favoriet Peter Kimeli Some in een tijd van 2u14’49”. Some kreeg in 2013 vooral naambekendheid na zijn overwinning in de Marathon van Parijs. Daar klokte hij af in 2u05’38”, wat nog steeds zijn persoonlijk record is. Bij de vrouwen verraste Victoria Poliudina de Afrikaanse topfavorieten. De atlete uit Kirgizië liep naar een persoonlijk record van 2u33’25” en hield de Ethiopische Mulu Seboka twee minuten achter zich. Poliudina is in uitstekende doen en liep bij haar drie marathons dit jaar telkens een nieuw persoonlijk record. Op het WK in Londen finishte ze als 42ste in 2u40’28” en in de marathon van Astana scherpte ze in haar besttijd aan tot 2u37’45”. In Shenzhen deed ze nu dus nog eens ruim 4 minuten beter.
zondag 17 december 2017
Nafi Thiam sportvrouw van het jaar 2017
Embed from Getty Images
Gisteren werd Nafi Thiam zoals verwacht verkozen tot sportvrouw van het jaar. Voor de 23-jarige meerkampster was het al haar derde titel na 2014 en 2016. Vorig jaar werd Thiam Olympisch kampioene op de zevenkamp en dit jaar bevestigde ze status door in Londen op schitterende wijze de wereldtitel in de zevenkamp te behalen. Eerder dit jaar had ze zich ook al tot Europees kampioene indoor in de vijfkamp gekroond. Tijdens de prestigieuze meeting in Götzis eind mei, voegde ze daar nog een illustere prestatie aan toe. Ze won de wedstrijd met een totaal van 7013 punten en werd zo nog maar de derde atlete in de geschiedenis van de zevenkamp die de grens van 7000 punten overschreed. "Het is een schitterend jaar geweest," aldus de Naamse. "Voor aanvang van het seizoen had ik nooit durven dromen dat ik wereldkampioene ging worden en dat ik ook nog eens 7000 punten zou halen in Götzis. Hopelijk blijft het allemaal duren." In 2018 ligt de focus van Thiam op het Europees kampioenschap in Berlijn. "De Olympische Spelen en de andere kampioenschappen die ze won, hebben Nafi mentaal sterker gemaakt," zegt coach Roger Lespagnard, die eveneens werd verkozen tot trainer van het jaar. "Ze heeft nu zo'n hoog niveau bereikt dat het vooral het fysieke is dat telt. Als ze in goede vorm is, kan ze altijd een mooi resultaat neerzetten. We moeten er trouwens niet flauw over doen. Op lange termijn moeten het Europese en zelfs het wereldrecord mogelijk zijn," besluit hij.
Gisteren werd Nafi Thiam zoals verwacht verkozen tot sportvrouw van het jaar. Voor de 23-jarige meerkampster was het al haar derde titel na 2014 en 2016. Vorig jaar werd Thiam Olympisch kampioene op de zevenkamp en dit jaar bevestigde ze status door in Londen op schitterende wijze de wereldtitel in de zevenkamp te behalen. Eerder dit jaar had ze zich ook al tot Europees kampioene indoor in de vijfkamp gekroond. Tijdens de prestigieuze meeting in Götzis eind mei, voegde ze daar nog een illustere prestatie aan toe. Ze won de wedstrijd met een totaal van 7013 punten en werd zo nog maar de derde atlete in de geschiedenis van de zevenkamp die de grens van 7000 punten overschreed. "Het is een schitterend jaar geweest," aldus de Naamse. "Voor aanvang van het seizoen had ik nooit durven dromen dat ik wereldkampioene ging worden en dat ik ook nog eens 7000 punten zou halen in Götzis. Hopelijk blijft het allemaal duren." In 2018 ligt de focus van Thiam op het Europees kampioenschap in Berlijn. "De Olympische Spelen en de andere kampioenschappen die ze won, hebben Nafi mentaal sterker gemaakt," zegt coach Roger Lespagnard, die eveneens werd verkozen tot trainer van het jaar. "Ze heeft nu zo'n hoog niveau bereikt dat het vooral het fysieke is dat telt. Als ze in goede vorm is, kan ze altijd een mooi resultaat neerzetten. We moeten er trouwens niet flauw over doen. Op lange termijn moeten het Europese en zelfs het wereldrecord mogelijk zijn," besluit hij.
zaterdag 11 november 2017
Pedro Pichardo wordt Portugees in 2018
Embed from Getty Images
In april heeft SL Benfica de Cubaanse hinkstapspringer Pedro Pichardo als versterking aangetrokken. Pichardo, 24 jaar oud, heeft een persoonlijk record van 18m08 en staat daarmee derde op de wereldranglijst aller tijden. Zijn naturalisatieprocedure loopt al een tijdje en het ziet ernaar uit dat Pichardo begin 2018 de Portugese nationaliteit zal krijgen. Dat is uiteraard goed nieuws voor Benfica en voor de atleet zelf ... maar ik stel mij de vraag of dit een goeie zaak is voor de Portugese atletiek. Portugal heeft immers met Nelson Évora, in 2017 zelf overgestapt van Benfica naar Sporting Clube de Portugal, al een absolute wereldtopper in het hinkstapspringen. Stel nu dat Pichardo het Portugees record (17m74) van Évora van de tabellen springt. Zou dit dan niet heel onrechtvaardig en vreemd overkomen? Évora is een levende legende in Portugal ... zijn record verliezen aan een "buitenlander", dat is zowat heiligschennis. Nelson Évora zelf werd in 1984 geboren in Ivoorkust en verhuisde op 5-jarige leeftijd naar Portugal. Hij heeft zijn hele opleiding en ontwikkeling als atleet in Portugal doorlopen, zodat hij door het volk ook als een volwaardig Portugees wordt beschouwd. Dat is natuurlijk een groot verschil met Pichardo. Die werd geboren in Cuba en verhuisde pas op 24-jarige leeftijd naar Portugal. Hij zal ook nooit als een échte Portugees aanvaard worden. Het is jammer genoeg een trend die we de laatste jaren steeds meer en meer zien in Europa. Verschillende federaties lijven exotische atleten in zodat Europese kampioenschappen veel van hun authenticiteit verliezen. Dat is heel jammer, maar het is een realiteit. Ik wens Pichardo dan ook heel veel succes toe, maar ik hoop van harte dat hij het record van Nelson Évora, hét uithangbord van de Portugese atletiek, nooit breekt.
woensdag 8 november 2017
Josip Weber verliest strijd tegen kanker
Josip Weber is niet meer... met dit bericht startte ik mijn werkdag. Mijn eerste voetbalheld, de immer sympathieke en goedlachse Kroaat heeft de strijd tegen kanker verloren. Iedereen wist dat hij kanker had en dat hij terminaal was... maar toch kwam dit nieuws als een donderslag bij heldere hemel. Amper 52 jaar is hij geworden.
Josip Weber maakte vooral furore bij Cercle Brugge, waar hij zich onder Henk Houwaert ontpopte als een echte goalgetter, een spits pure sang zoals er op de Belgische velden geen meer rondlopen. In 1994 liet hij zich naturaliseren tot Belg en versierde hij een transfer naar Anderlecht. De échte carrière van Joske kon beginnen. In zijn eerste interland voor de Rode Duivels ramde hij er meteen vijf tegen de netten. Bondscoach Paul Van Himst noemde hem een geschenk uit de hemel en op het WK in Amerika moest hij de grote ster van de Belgische nationale ploeg worden. Dat WK viel behoorlijk tegen voor Weber, mede door spanningen in de spelersgroep. Onder andere Wilmots kon het niet verkroppen dat een genaturaliseerde Kroaat zijn plaats innam. Dat alles had een negatieve invloed op de sfeer en op de prestaties van Weber. Hij slaagde er niet in om op dat WK te scoren, maar iedereen herinnert zich nog de actie van het nummer 17 in de achtste finale tegen Duitsland. In het strafschopgebied werd hij onderuitgehaald door Thomas Helmer en Andreas Brehme. De hele wereld zag een strafschop... behalve de Zwitserse scheidsrechter Röthlisberger. Het beeld van de ontredderde Weber staat in ons collectief geheugen gegrift en ik herinner me nog dat ik als 16-jarige een traan gelaten heb om zoveel onrecht. Bij Anderlecht kreeg Weber vooral af te rekenen met blessures en hij had het ook niet altijd even gemakkelijk met de manier waarop in het Astridpark gespeeld werd. Bij Cercle speelde de hele ploeg in functie van hem, en dat was bij Anderlecht natuurlijk helemaal anders. In de 25 wedstrijden die hij voor paars-wit speelde, scoorde hij toch nog 16 keer. Na een zoveelste zware blessure stopte hij in 1997 met voetballen. Hij was een topper... zowel op als naast het veld. De voetbalwereld is vandaag een icoon en een prachtig mens verloren. Joske, zoals wijlen Rik De Saedeleer naar hem verwees, of Jozef, zoals Johan Boskamp hem liefkozend noemde, is niet meer... verdomme toch! Je zal nooit worden vergeten en het zal voor altijd penalty blijven. RIP, Josip!!
Abonneren op:
Posts (Atom)