Hoe het WK Zolder wereldnieuws werd ...

© photo news

Wout Van Aert is deze middag op fantastische wijze wereldkampioen veldrijden geworden. De wedstrijd stond bol van spanning, drama en strijd. Het was ware propaganda voor het veldrijden. Het sportieve spektakel deed ons zowaar even het geval Femke Van den Driessche vergeten ... maar jammer genoeg zal het WK Veldrijden van Zolder 2016 de geschiedenis ingaan als het kampioenschap waar voor het eerst mechanisch bedrog in het wielrennen werd aangetoond. De mythe waarover dikwijls nogal lacherig werd gedaan, is eindelijk realiteit gebleken: een motor in een fiets. Het triestige van de hele zaak is dat dit bij een negentienjarig meisje werd aangetroffen. Je kan toch moeilijk beweren dat ze er in haar eentje voor gekozen heeft om eventjes met een gemotoriseerde fiets de hele boel te gaan bedotten. Hier zit veel meer achter. Het initiatief en de aanzet moet wel degelijk komen van iemand uit de entourage van Femke Van den Driessche. Iemand moet op een dag bij haar en haar ouders met het idee gekomen zijn om een motor in haar fiets te laten installeren. Hoe overtuig je trouwens iemand om die stap te zetten? Met het argument dat niemand er ooit iets van zal merken en dat er in je urine nooit een verboden stof zal worden aangetroffen? In zeker zin is dit veel erger dan doping want het heeft totaal niets meer met sport te maken. Hier zal nog heel veel over geschreven worden en Femke zal als een heks op de brandstapel worden geworpen. Ze zal haar onschuld uitschreeuwen, maar wie zal haar in Godsnaam geloven? Haar carrière is voorbij nog alvorens ze goed en wel begonnen is. Toch hoop ik dat vooral de mensen die haar hiertoe aangezet hebben, worden gevat en gestraft. Het is ronduit misdadig om een tiener te overtuigen of erger nog te dwingen om alle ethische normen overboord te gooien en op die manier vals te gaan spelen. Ze moet zeker ook zelf gestraft worden, maar hopelijk wordt ze ook goed opgevangen. Iemand die zo beïnvloedbaar is, zal de komende weken, maanden door een hel gaan ... en dit zou wel eens kunnen leiden tot een menselijk drama. Hopelijk komt het allemaal niet zover ... en de naïeve ik hoopt nog steeds dat Femke hier niets van afwist en dat ze onschuldig is. Maar met naïviteit koop je niets in de sportwereld. Dat is een realiteit die steeds duidelijker wordt. 

De Gouden Buffalo

Gisteren was het weer zover : het Gala van de Gouden Schoen. Al 62 jaar lang wordt de trofee uitgereikt aan de beste voetballer op de Belgische velden. Met Sven Kums kregen we de verwachtte en oververdiende winnaar ... maar daarmee is zowat alles gezegd. Het leek vooral een hele saaie boel daar in de AED Studios te Lint. Een show van dit kaliber hoort toch vernieuwend te zijn en mee te gaan met zijn tijd. Ik vond de opzet van het hele Gala inspiratieloos en verouderd, bijna pensioengerechtigd, zoals de leeftijd van de trofee zelf. Dat gevoel bereikte zijn hoogtepunt toen Geert Bourgeois ten tonele verscheen om een prijs uit te reiken. Bestaat er een saaiere figuur dan onze minister-president om de show op te fleuren?

De presentatie liftte het geheel ook al niet naar een hoger niveau. Hilde Van Malderen kan ik wel appreciëren. Het is altijd leuk om een vrouw met ballen te zien die ook nog eens weet waar ze over praat. Haar mannelijke collega daarentegen vond ik ronduit slecht. Naast een arrogante kop en een ego groter dan de hele provincie Antwerpen, was ook zijn vraagstelling van een belachelijk laag niveau. De manier waarop hij Enzo Scifo interviewde was gewoonweg zielig. De trainer van de nationale beloften live op TV de naam van zijn favoriete beloftespeler willen doen zeggen ... fantastisch ! "Tu peux le dire" "Un nom" en dan nog gevolgd door een Franse zin waar noch kop noch staart aan te krijgen viel. Ik begrijp nu beter waarom hij enkele jaren geleden de overstap maakte van de VRT naar de commerciële zender VTM.

Ondertussen was de Gouden Schoen zowat het Gala van de Gouden Buffalo geworden. Zowat alle prijzen gingen naar spelers van de Gantoise, behalve dan de prijs van beste belofte. Die ging voor het tweede jaar op rij naar Youri Tielemans ... ja, Tom, wellicht een van de favorietjes van de Italo-Belg. Daarnaast was er uiteraard ook nog de Gouden Pump, het absolute hoogtepunt van de avond. Hoewel ik ook graag een mooie vrouw op tv zie en ik in dit geval met mevrouw Canesin ook een uitgesproken favoriete had, zie ik niet goed in waarom die prijs anno 2016 nog moet worden uitgereikt. Zouden ze niet beter een prijs geven aan de beste Belgische voetbalster? Die zou misschien nog iets zinnigs te zeggen hebben ook. Ik denk trouwens niet dat iemand zich nog herinnert wat Bo Hulst gisteren gestameld heeft voor de microfoon. Alle blikken waren gericht op haar weinig verhullende avondjurk. Net als ik, vroeg heel Vlaanderen zich wellicht af wat nu een betere prijs was geweest : een gouden pump of een gouden BH.

Enfin, uiteindelijk kreeg Sven waar hij recht op had, de Gouden Schoen. Een mooie winnaar ... maar eerlijk, ik heb toch heimwee naar de periode waarin Gilles De Bilde de trofee kreeg. Een woedende Lorenzo Staelens met in zijn zog een even emotionele Franky Van der Elst die hun verontwaardigheid uitschreeuwden. Dat was nog eens fantastische televisie !!

Kate Avery : deze medaille is voor mijn vader.

Afgelopen zondag behaalde de Britse Kate Avery voor het tweede jaar op rij zilver op het Europees Kampioenschap veldlopen. In 2014 werd ze finaal geklopt door landgenote Gemma Steel en dit jaar moest ze enkel de oppermachtige Sifan Hassan laten voorgaan. Was haar zilveren medaille van Samakov nog een verrassing, dan was haar tweede plaats in Hyères veeleer een bevestiging van haar talent en potentieel. In het zog van een op hol geslagen Sifan Hassan liep ze tactisch een heel verstandige wedstrijd. Ze liep continu attent vooraan in het achtervolgende groepje en op zowat een kilometer van het einde plaatste ze een versnelling die haar uiteindelijk zilver opleverde. Die medaille droeg ze na afloop, in een emotioneel maar tevens sereen interview, op aan haar recent overleden vader. "Ik heb lang getwijfeld om af te zakken naar Hyères, maar mijn vader was mijn grootste supporter. Hij zou zeker gewild hebben dat ik hier aan de start kwam. Het is een hele mix aan gevoelens, maar van hierboven zal hij mee genoten hebben van mijn prestatie". Mooie woorden van een atlete die heel erg veel respect verdient.

Interview met Caterine Ibargüen

Interview met Caterine Ibargüen

Dubbelinterview Axelle Dauwens en Sara Slott Petersen

Axelle Dauwens en Sara Slott Petersen

Het is de schuld van de trainer, meneer !

Einde verhaal voor Bob Peeters bij Lokeren - Foto Belga

Afgelopen weekend werd in Lokeren nogmaals duidelijk hoe hard en onrechtvaardig het trainerschap in de voetbalwereld wel kan zijn. Als neutrale voetballiefhebber was ik zaterdag even na 22h nog zo blij geweest dat Bob Peeters met zijn ploeg het degradatieduel van Westerlo gewonnen had. De ploeg had met hart en ziel gevochten en de spelers toonden dat ze nog steeds volledig achter hun coach stonden. De knuffel tussen uitblinker Davino Verhulst en Bob Peeters was veelzeggend en je zag gewoon de opluchting op het gezicht van spelers en staf. Het beloofde eindelijk nog eens een ontspannen terugrit naar Lokeren te worden … maar daar dacht voorzitter Roger Lambrecht blijkbaar anders over. Nog op de bus kreeg Bob Peeters telefoon van de Waaslandse bandengoeroe. Er kwamen felicitaties voor de overwinning … maar ook de melding dat hij ontslagen was. Onwaarschijnlijk. Wat het allemaal nog erger maakt, is dat Lambrecht vorige donderdag blijkbaar al een akkoord had met de opvolger voor lange Bob. Degoutant is dit en een volkomen gebrek aan respect voor Peeters als trainer en als mens. En dan is die vervanger dan ook nog eens Georges Leekens ... wat een klucht. Er werd in het verleden zoveel goeds verteld over Roger Lambrecht en over zijn rol in de Belgische voetbalwereld, maar in mijn ogen is dit een seniele despoot die dringend eens in eigen boezem moet kijken. Als je ziet hoeveel kwaliteit er afgelopen zomer uit Lokeren vertrokken is (Vanaken, Leye, De Pauw,...), en wat Bob Peters daarvoor in de plaats gekregen heeft, dan moet hier vooral het transferbeleid met de vinger gewezen worden. Een draaischijf op het middenveld of een scorende spits? Dat hebben ze niet … ja, nu komt Harbaoui terug en dat is er wel eentje die het doel weet staan, maar voor Bob is dit natuurlijk te laat. Stel je voor dat Harbaoui de volgende drie matchen telkens de winnende goal scoort … is het aanstellen van Leekens dan een meesterzet? Ik dacht het niet. Lambrecht kiest met Leekens voor een oplossing op korte termijn, en dat is gewoon een paniekreactie. Jammer dat jonge trainers zoals Bob Peeters in België niet meer krediet krijgen. Zijn verfrissende blik op het voetbal en zijn hoog gentleman-gehalte werden bijzonder gesmaakt door spelers en publiek. Geen scheldende, ongemanierde trainer die naar uitvluchten zoekt, maar iemand die altijd een eerlijke en goeie analyse van de wedstrijd gaf. Iemand als Leekens is een trainer die in het verleden zeker zijn waarde gehad heeft … maar nu is het vooral een clubhopper die vol is van zichzelf. Iemand die in 31 jaar 22 verschillende clubs heeft getraind, is niet iemand om op te bouwen. De supporters van Lokeren en de Belgische voetballiefhebbers verdienen het trouwens niet om opnieuw wekelijks te worden geconfronteerd met de afgezaagde voetbalwijsheden van de zelfverklaarde redder des vaderlands. En Bob ... ja, die zal wel terecht komen. Misschien moet hij het eens in Nederland proberen, daar zal hij misschien wel het respect krijgen die hij verdient; Vitesse ... dat lijkt me een ideale club voor Bob. 

Schoolcrossen: sport in zijn puurste vorm

Foto: GvA

Schoolcrossen heb ik altijd al heel erg leuk gevonden. Vroeger deed ik er zelf aan mee en het gaf me altijd een kick om de (voornamelijk) voetballende medeleerlingen eens af te troeven in mijn specialiteit. Vandaag de dag vind ik het vooral mooi om te zien hoe de jongens en meisjes, elk op hun niveau, het beste van zichzelf geven. De verbetenheid en de overgave waarmee zowel voor- als achteraan gesprint wordt om toch nog maar een plaatsje te winnen, is schitterend. Een kind dat zijn best doet en zich ook zichtbaar amuseert … da’s toch het mooiste wat er is. Na de wedstrijd zie je dan ook niets dan lachende gezichten. De ene straalt al wat meer dan de andere, maar over het algemeen houdt elk kind een mooi en voldaan gevoel over aan de atletieknamiddag. Na hun eigen wedstrijdje lopen ze dan, onvermoeibaar, van de ene naar de andere kant van het parcours om vriendjes en vriendinnetjes aan te moedigen. Dat is sport … nog zo puur, zo eenvoudig, zonder afgunst, zonder druk. De ideale (sport)wereld … maar toch schuilt er ook op dit niveau al een gevaar. Als je goed rondkijkt, dan zie je sommige ouders die achteraf hun ontgoocheling niet kunnen verbergen, omdat hun kind niet gewonnen heeft of niet gepresteerd heeft zoals verhoopt. De kinderen zelf tillen er allicht niet zo zwaar aan, maar als de ouders dat gevoel afstralen op hun kind, dan blijft dit ook bij hen hangen. Terwijl ze anders na hooguit vijf minuten ontgoocheling, opnieuw zorgeloos dollen en plezier maken met hun klasgenootjes, blijven ze erover piekeren. Uiteindelijk gaan ze hun hele prestatie als een mislukking zien … terwijl ze hun uiterste best gedaan hebben. Als dat meerdere keren gebeurt, dan staan ze vroeg of laat met de daver op het lijf aan de start en falen ze keer op keer. Op lange termijn wordt een hobby dan een opdracht en, geloof me vrij, op een gegeven moment geeft het kind er de brui aan. Ongeacht de portie talent die hij van moeder natuur heeft meegekregen. Laat kinderen spelen, plezier maken en genieten van de sport. Als je als ouder ervan droomt dat je kind een sportcarrière uitbouwt, dan moet je hem steunen en hem vooral zijn eigen weg laten zoeken. Je kan het kind in een bepaalde richting sturen, maar daar moet het bij ophouden. Elke vorm van druk of verplichting heeft een averechts effect

We moeten natuurlijk ook niet hypocriet doen, want ook ik, als ouder, krijg een ongelofelijk voldaan gevoel als ik mijn zoontjes zie winnen of een podiumplaats zie behalen. Uiteraard moedig ik hen tijdens de wedstrijd ook op gepaste wijze aan, maar ik zie erop toe dat het plezier primeert. Een bemoedigend woordje en een complimentje na hun wedstrijd - goed of slecht - doet wonderen. Ik probeer hen steeds de boodschap mee te geven dat het plezier in de sport en het deelnemen belangrijker is dan winnen. Als ze binnen vijf jaar nog steeds met die gedachte aan de start van een wedstrijd staan, dan zal ik een tevreden man zijn.