Pavel Maslak, Tsjechisch dynamiet op de 400 meter

Foto: AP Photo / Petr David Josek

Pavel Maslak, de 23-jarige Tsjech, was één van de blikvangers op de afgelopen Flanders Indoor meeting. Met een tijd van 32"16 op de ongebruikelijke 300 meter, verpulverde hij het 4 jaar oude Europees Record van de Fransman Leslie Djone (32"47). De recordpoging was enigszins aangekondigd, maar dat hij drie tienden van de Europese besttijd ging afknagen, was toch wel een verrassing. Maslak heeft zich de laatste twee jaar ontwikkeld van een grote belofte tot een van de meest constante 400 meter lopers van Europa. In onderlinge duels met de broertjes Borlée moest hij steeds wel een van de tweelingen voor zich dulden, maar de kloof wordt almaar kleiner. 

Ondanks zijn nog jonge leeftijd heeft hij al een aardig palmares bij elkaar gelopen. In 2012 werd hij Europees Kampioen op de 400 meter in Helsinki en in 2013 deed hij dat kunstje nog eens over op de indoorpiste van het Zweedse Göteborg. Over zijn ambities voor dit jaar is hij duidelijk : een finaleplaats op het komende WK Indoor in Sopot (Polen) en deze zomer een medaille op het EK in Zürich. Het zijn realistische doelstellingen voor de Tsjechische youngster, want zeker deze zomer krijgt hij af te rekenen met de Borlée-twins.

Pavel Maslak is een kleurrijk figuur en een aanwinst voor de Europese atletiek. Om tot rust te komen, zweert hij bij "capoeira", de Braziliaanse gevechtsdans waarbij acrobatie, muziek, dans en vechttechnieken gecombineerd worden. Een vreemde hobby, maar Pavel Maslak is dan ook altijd al een buitenbeentje geweest.  Met zijn kortgeschoren kopje en de lange armverwarmers, zijn handelsmerk, loopt hij trouwens ook altijd in de kijker op de piste. Bijgeloof zijn die armverwarmers niet ... neen, hij wil gewoon opvallen en herkend worden. Hij hoopt na zijn carrière te worden herinnerd als iemand die iets heeft betekend voor de internationale atletiekwereld. Hij is in ieder geval goed op weg en ik ben er zeker van dat hij de komende jaren de voornaamste Europese concurrent wordt van Jonathan en Kévin Borlée.

Interview met Ann Maenhout

Interview Ann Maenhout

Het atletiekverleden van Katrien Aerts

Interview met Katrien Aerts

Lindsey De Grande verliest contract bij Atletiek Vlaanderen...

Foto: www.lindseydegrande.be

Deze morgen las ik op de blog van Lindsey De Grande dat er een eind gekomen is aan haar profcontract bij Atletiek Vlaanderen. Dit nieuws werd haar gemeld in een brief ... kurkdroog, gevoelloos en zonder verdere uitleg. Een telefoontje of een persoonlijk gesprek kon er blijkbaar niet van af. Lindsey lijdt aan chronische leukemie en desondanks studeert ze binnenkort af aan de universiteit van Leuven, probeert ze terug haar niveau van weleer op de piste terug te bereiken en is ze een voorbeeld voor zoveel andere kankerpatiënten. Ze doet dit alles met een ongekende levenslust en moed, waar je niet anders dan bewondering voor kunt hebben. Tijdens de afgelopen twee jaar zijn de prestaties van Lindsey gestaag maar best mooi vooruitgegaan. Haar ultieme doel, terug bij de Europese top van de halve fond behoren, heeft ze nog niet bereikt ... maar ik ben er zeker van dat ze verdomd dicht in de buurt zal komen de komende jaren. Voor mij is Lindsey De Grande en niemand anders de enige echte Sportvrouw van het Jaar ... en van de afgelopen jaren. Dag in dag uit vecht ze tegen een verschrikkelijke ziekte, probeert ze een zo normaal mogelijk leven te leiden en jaagt ze haar dromen na. Dit alleen al verantwoordt de steun van Atletiek Vlaanderen. Iedereen ziet duidelijk dat Lindsey vooruitgang boekt en dan plots, nu ze de steun meer dan ooit nodig heeft, laten ze haar vallen. Zielig vind ik dat ... en ik kan me niet van het idee ontdoen dat dit vanaf dag één ook de bedoeling is geweest van Atletiek Vlaanderen. 'Het arme meisje vecht tegen kanker ... laten we haar maar steunen want het zal niet lang duren vooraleer ze de hoop op een atletiekcarrière opgeeft en dan kan het contract vanzelf een stille dood sterven', moeten ze gedacht hebben Nu ze echter zien dat Lindsey een echte doorbijter is en haar droom helemaal niet opgeeft, moeten ze nu een andere reden vinden om het contract te beëindigen. Dan maar een kurkdroge melding dat haar prestaties een verdere ondersteuning niet meer kunnen verantwoorden. Zo zien we nog maar eens hoe gevoelloos en verfoeilijk onze maatschappij geworden is. 

Lindsey, net zoals zoveel anderen hoop ik dat je Atletiek Vlaanderen lik op stuk geeft en een fantastische atletiekjaar tegemoet gaat ... maar bovenal wens ik je veel moed, doorzettingsvermogen en kracht om te blijven vechten tegen je ziekte en om je dromen te blijven koesteren. Dream it. Do it.

Será do Guaraná? ... Mario Jardel

Mario Jardel, de Braziliaanse prijsschutter die rond de eeuwwisseling het mooie meer maakte bij FC Porto, Galatasaray en Sporting Clube de Portugal, heeft op 40 jarige leeftijd opnieuw de voetbalschoenen aangebonden. Bij de Braziliaanse amateurclub Ibirubá wil hij opnieuw doen wat hij het beste kan: doelpunten maken. Officieel was Super Mario al zo'n twee jaar met pensioen, maar eigenlijk was hij al jaren uit beeld verdwenen. Bij FC Porto en Sporting scoorde hij gemiddeld meer dan 1 goal per wedstrijd en in die periode werd hij ook twee keer Europees topschutter. Nadat hij Sporting in 2003 verliet, ging het bergaf met zijn carrière. Ancona, Bolton Wanderers, Newel's Old Boys, Alaves, Goias, Beira Mar, Anorthosis Famagusta, Newcastle United Jets,...in zeven jaar verslond Jardel maar liefst 12 clubs en nergens werd het een succes. Zijn carrière stierf uiteindelijk een stille dood. Tijdens zijn succesperiode in Portugal kwam Jardel in de verkeerde milieus terecht. Slechte vrienden, een gokverslaving, de scheiding van zijn echtgenote Karen en de daaruit voortvloeiende depressies zorgden ervoor dat Jardel zijn toevlucht zocht tot drugs. Jarenlang was de spits verslaafd aan cocaïne en hij was dan ook meer in discotheken te vinden dan op het voetbalveld. De laatste twee jaar van zijn carrière was Jardel terug clean, en hij droomde ervan om zijn carrière nieuw leven in te blazen, maar daarvoor was het jammer genoeg te laat.

Mario Jardel is een van de efficiëntste en meest productieve spitsen die ik ooit live aan het werk gezien heb. Bij Sporting en FC Porto scoorde hij altijd ... maar dan ook écht altijd. Ik herinner me ook nog dat Jardel in 2002, het jaar dat hij met Sporting de Portugese titel behaalde, wekenlang na ieder doelpunt zijn shirt uittrok. Op zijn onderhemd stond toen steevast een boodschap ... eerst "Por que será?" (Hoe zou het komen?) en de daarop volgende weken een aantal keer "Será?" (Zou het?). Heel voetbalminnend Portugal was in de ban van deze mysterieuze boodschappen. Uiteindelijk werd alles duidelijk. Na een zoveelste doelpunt onthulde Jardel een nieuwe boodschap en die luidde "Será do Guaraná?" (Is het dankzij Guaraná?). En gigantisch geslaagde marketingzet was het van "Guaraná", het Braziliaanse softdrankje dat in die periode ook in Portugal op de markt gekomen was. De TV comercial die toen in Portugal liep, toonde een Braziliaanse schone die tijdens een partijtje strandvoetbal een fantastisch doelpunt scoorde en toen ook haar truitje uittrok. De boodschap die zij liet zien, sprak meer tot de verbeelding dan die van Jardel, maar kom, daar ga ik nu niet over uitweiden. Ik kende het energiedrankje niet en uiteraard bestelde ik tijdens mijn volgende bezoek aan Portugal op café steeds een Guaraná ... en ik vond het een openbaring. Guaraná is een fruitig frisdrankje met een exclusieve, exotische smaak. Die unieke smaak komt van een tropische vrucht, de Guaraná, die groeit in het Braziliaanse Amazonegebied. Ik ben altijd al een beetje gevoelig geweest voor reclame en in het geval van Guaraná, dat trouwens ook hoofdsponsor is van de Braziliaanse Seleção, was ik door Jardel en het leuke reclamespotje onmiddellijk verkocht. Dit moest en zou mijn "merk" worden ... in Portugal althans, want ik wacht al jaren op de introductie van het Braziliaanse Samba-drankje in België. Aangezien ik bijna nooit alcohol drink, bestel ik hier dus nog steeds mijn saaie Coca Cola op café, of een Zero om de indruk te wekken dat ik op mijn lijn let.

Ik reken op de Rode Duivels om daar vanaf deze zomer verandering in te brengen. Ik zie Marc Wilmots al zwaaien met de wereldbeker en Vincent Kompany die, met een blikje Guaraná in de hand, de legendarische uitspraak doet : "Brazilië is van iedereen ... maar vandaag toch vooral van ons !" Saúde !

De bewuste reclamespot :-)

Interview met Ingrid Delagrange, voormalig boegbeeld van de Belgische atletiek

Interview Ingrid Delagrange

Maradona is en blijft de beste ...

Foto: Daily Mirror

Diego Armando Maradona werd deze week 53 jaar oud. De Argentijn kwam na zijn voetbalcarrière vooral nog in het nieuws omwille van zijn verslavingen, zijn overgewicht en zijn excentrieke levensstijl. In 2010 kreeg hij de kans om als bondscoach zijn Argentinië naar de wereldtitel te leiden ... maar ondanks een veelbelovend begin, viel hij pijnlijk door de mand. Aan passie en vaderlandsliefde geen gebrek, maar hij was allesbehalve een trainer. Met een sigaar in de mond en met de handen in de zakken leidde hij de trainingen. Zijn tactiek was ook behoorlijk onduidelijk en ondanks het heel goeie spelersmateriaal dat hij voor handen had, eindigde zijn ambt in de kwartfinale van dat WK tegen Duitsland. De Argentijnse voetbalbond besloot na het WK, begrijpelijk, zijn contract als bondscoach niet te verlengen. 

Maradona was een talent van de puurste soort, een voetballer die in zijn eentje Argentinië wereldkampioen heeft gemaakt en Napels op de internationale voetbalkaart heeft gezet. Maradona deed dat allemaal zonder echt veel inspanningen te leveren op training. Met zijn genialiteit, techniek en klasse leek dat allemaal niet nodig te zijn. Ondanks zijn duidelijk overgewicht was hij wedstrijd na wedstrijd beslissend met weergaloze acties, doelpunten, ... In het hedendaags voetbal zou dit allemaal niet meer kunnen want het modern voetbal is veel fysieker geworden. Over wie de beste voetballer aller tijden is, kan natuurlijk gediscussieerd worden. Er zullen altijd keikoppen zijn die beweren dat Pelé de grootste is, anderen zullen dan weer Messi als de beste beschouwen. Voor mij is deze titel weggelegd voor Maradona. Geen enkele speler die zo zijn stempel gedrukt heeft op een nationaal team én op de topclub(s) waarvoor hij gespeeld heeft.

De mooiste videobeelden van Maradona werden genomen in München. Het was in 1989 tijdens de opwarming voor de halve finale van de UEFA Cup tegen Bayern München. Maradona was gemoedelijk zijn spieren aan het losmaken. Toen de Oostenrijkse groep Opus "Live is life" begon te spelen, achtte Maradona de tijd rijp voor een regelrechte show. Als een klein kind, nota bene met zijn schoenveters los, begon hij de jongleren op de tonen van de muziek. Fantastische beelden heeft dit opgeleverd. Maradona is Maradona ... excentriek, passioneel en ondanks zijn misstappen, die gaan van openbaar gevloek tot overmatig cocaïnegebruik, is hij geliefd door iedereen die het voetbal een warm hart toedraagt. Hij is misschien geen echt voorbeeld voor de jeugd, maar hij is wel de reden waarom zovelen, zoals ik, voetbal een van de mooiste sporten ter wereld vinden.

Feliz Cumple, Pelusa :-)