Será do Guaraná? ... Mario Jardel

Mario Jardel, de Braziliaanse prijsschutter die rond de eeuwwisseling het mooie meer maakte bij FC Porto, Galatasaray en Sporting Clube de Portugal, heeft op 40 jarige leeftijd opnieuw de voetbalschoenen aangebonden. Bij de Braziliaanse amateurclub Ibirubá wil hij opnieuw doen wat hij het beste kan: doelpunten maken. Officieel was Super Mario al zo'n twee jaar met pensioen, maar eigenlijk was hij al jaren uit beeld verdwenen. Bij FC Porto en Sporting scoorde hij gemiddeld meer dan 1 goal per wedstrijd en in die periode werd hij ook twee keer Europees topschutter. Nadat hij Sporting in 2003 verliet, ging het bergaf met zijn carrière. Ancona, Bolton Wanderers, Newel's Old Boys, Alaves, Goias, Beira Mar, Anorthosis Famagusta, Newcastle United Jets,...in zeven jaar verslond Jardel maar liefst 12 clubs en nergens werd het een succes. Zijn carrière stierf uiteindelijk een stille dood. Tijdens zijn succesperiode in Portugal kwam Jardel in de verkeerde milieus terecht. Slechte vrienden, een gokverslaving, de scheiding van zijn echtgenote Karen en de daaruit voortvloeiende depressies zorgden ervoor dat Jardel zijn toevlucht zocht tot drugs. Jarenlang was de spits verslaafd aan cocaïne en hij was dan ook meer in discotheken te vinden dan op het voetbalveld. De laatste twee jaar van zijn carrière was Jardel terug clean, en hij droomde ervan om zijn carrière nieuw leven in te blazen, maar daarvoor was het jammer genoeg te laat.

Mario Jardel is een van de efficiëntste en meest productieve spitsen die ik ooit live aan het werk gezien heb. Bij Sporting en FC Porto scoorde hij altijd ... maar dan ook écht altijd. Ik herinner me ook nog dat Jardel in 2002, het jaar dat hij met Sporting de Portugese titel behaalde, wekenlang na ieder doelpunt zijn shirt uittrok. Op zijn onderhemd stond toen steevast een boodschap ... eerst "Por que será?" (Hoe zou het komen?) en de daarop volgende weken een aantal keer "Será?" (Zou het?). Heel voetbalminnend Portugal was in de ban van deze mysterieuze boodschappen. Uiteindelijk werd alles duidelijk. Na een zoveelste doelpunt onthulde Jardel een nieuwe boodschap en die luidde "Será do Guaraná?" (Is het dankzij Guaraná?). En gigantisch geslaagde marketingzet was het van "Guaraná", het Braziliaanse softdrankje dat in die periode ook in Portugal op de markt gekomen was. De TV comercial die toen in Portugal liep, toonde een Braziliaanse schone die tijdens een partijtje strandvoetbal een fantastisch doelpunt scoorde en toen ook haar truitje uittrok. De boodschap die zij liet zien, sprak meer tot de verbeelding dan die van Jardel, maar kom, daar ga ik nu niet over uitweiden. Ik kende het energiedrankje niet en uiteraard bestelde ik tijdens mijn volgende bezoek aan Portugal op café steeds een Guaraná ... en ik vond het een openbaring. Guaraná is een fruitig frisdrankje met een exclusieve, exotische smaak. Die unieke smaak komt van een tropische vrucht, de Guaraná, die groeit in het Braziliaanse Amazonegebied. Ik ben altijd al een beetje gevoelig geweest voor reclame en in het geval van Guaraná, dat trouwens ook hoofdsponsor is van de Braziliaanse Seleção, was ik door Jardel en het leuke reclamespotje onmiddellijk verkocht. Dit moest en zou mijn "merk" worden ... in Portugal althans, want ik wacht al jaren op de introductie van het Braziliaanse Samba-drankje in België. Aangezien ik bijna nooit alcohol drink, bestel ik hier dus nog steeds mijn saaie Coca Cola op café, of een Zero om de indruk te wekken dat ik op mijn lijn let.

Ik reken op de Rode Duivels om daar vanaf deze zomer verandering in te brengen. Ik zie Marc Wilmots al zwaaien met de wereldbeker en Vincent Kompany die, met een blikje Guaraná in de hand, de legendarische uitspraak doet : "Brazilië is van iedereen ... maar vandaag toch vooral van ons !" Saúde !

De bewuste reclamespot :-)

Interview met Ingrid Delagrange, voormalig boegbeeld van de Belgische atletiek

Interview Ingrid Delagrange

Maradona is en blijft de beste ...

Foto: Daily Mirror

Diego Armando Maradona werd deze week 53 jaar oud. De Argentijn kwam na zijn voetbalcarrière vooral nog in het nieuws omwille van zijn verslavingen, zijn overgewicht en zijn excentrieke levensstijl. In 2010 kreeg hij de kans om als bondscoach zijn Argentinië naar de wereldtitel te leiden ... maar ondanks een veelbelovend begin, viel hij pijnlijk door de mand. Aan passie en vaderlandsliefde geen gebrek, maar hij was allesbehalve een trainer. Met een sigaar in de mond en met de handen in de zakken leidde hij de trainingen. Zijn tactiek was ook behoorlijk onduidelijk en ondanks het heel goeie spelersmateriaal dat hij voor handen had, eindigde zijn ambt in de kwartfinale van dat WK tegen Duitsland. De Argentijnse voetbalbond besloot na het WK, begrijpelijk, zijn contract als bondscoach niet te verlengen. 

Maradona was een talent van de puurste soort, een voetballer die in zijn eentje Argentinië wereldkampioen heeft gemaakt en Napels op de internationale voetbalkaart heeft gezet. Maradona deed dat allemaal zonder echt veel inspanningen te leveren op training. Met zijn genialiteit, techniek en klasse leek dat allemaal niet nodig te zijn. Ondanks zijn duidelijk overgewicht was hij wedstrijd na wedstrijd beslissend met weergaloze acties, doelpunten, ... In het hedendaags voetbal zou dit allemaal niet meer kunnen want het modern voetbal is veel fysieker geworden. Over wie de beste voetballer aller tijden is, kan natuurlijk gediscussieerd worden. Er zullen altijd keikoppen zijn die beweren dat Pelé de grootste is, anderen zullen dan weer Messi als de beste beschouwen. Voor mij is deze titel weggelegd voor Maradona. Geen enkele speler die zo zijn stempel gedrukt heeft op een nationaal team én op de topclub(s) waarvoor hij gespeeld heeft.

De mooiste videobeelden van Maradona werden genomen in München. Het was in 1989 tijdens de opwarming voor de halve finale van de UEFA Cup tegen Bayern München. Maradona was gemoedelijk zijn spieren aan het losmaken. Toen de Oostenrijkse groep Opus "Live is life" begon te spelen, achtte Maradona de tijd rijp voor een regelrechte show. Als een klein kind, nota bene met zijn schoenveters los, begon hij de jongleren op de tonen van de muziek. Fantastische beelden heeft dit opgeleverd. Maradona is Maradona ... excentriek, passioneel en ondanks zijn misstappen, die gaan van openbaar gevloek tot overmatig cocaïnegebruik, is hij geliefd door iedereen die het voetbal een warm hart toedraagt. Hij is misschien geen echt voorbeeld voor de jeugd, maar hij is wel de reden waarom zovelen, zoals ik, voetbal een van de mooiste sporten ter wereld vinden.

Feliz Cumple, Pelusa :-)

Mohamed Sissoko ... the purple missing link?

Foto: fcgb.net

Mohamed Sissoko is momenteel op proef bij Anderlecht. Deze Frans-Malinese klasbak heeft in het verleden al bij topclubs als Auxerre, Valencia, Liverpool, Juventus en PSG gespeeld ... en toch is hij nog steeds 'maar' 28 jaar oud. Sissoko is een krachtige en technisch wel onderlegde verdedigende middenvelder die, als hij fit is, zeker een meerwaarde is voor het huidige paars-wit. Hij is ongelofelijk sterk in de duels en met zijn ervaring zou hij misschien wel de leidersfiguur kunnen worden die de Brusselaars ontberen.

Aan de andere kant is het natuurlijk ook een beetje vreemd dat een speler van zijn kaliber geen ploeg meer vindt en zich moet "verlagen" tot deze - momenteel - modale Belgische ploeg.

Dit filmpje dat ik terugvond op YouTube doet alleszins het beste verhopen. Niet twijfelen, Herman ... binnenhalen die vis !!

Comeback voor Susanna Kallur ?

Foto: Fanpix.net

Susanna Kallur (32) is de drievoudig Europees Kampioene en huidig wereldrecordhoudster op de 60 m horden indoor (7"68). Na een aantal seizoenen vol blessureleed, hing de Zweedse in 2010 de spikes aan de haak. Er gaan al een tijdje geruchten dat ze in alle stilte aan een comeback werkt. Haar coach, Torbjorn Eriksson, heeft gisteren uiteindelijk bevestigd dat ze wel degelijk opnieuw aan het trainen is. Haar eerste grote doelstelling is het EK 2014 in Zürich en op lange termijn zou ze zelfs al denken aan de Spelen van 2016 in Rio. Ambitie te over dus. 

Susanna Kallur leek voorbestemd om een sportieve carrière uit te bouwen. Haar vader, Andres, was een ijshockeyspeler bij de New York Islanders en haar moeder, Lisa, was een professioneel volleybalspeelster. Ook haar tweelingzus, Jenny, gooide hoge ogen in het hordenlopen. Susanna stak er weliswaar altijd bovenuit, maar toen ze op het EK indoor 2005 in Madrid goud en zilver wegkaapten, was het familiegeluk compleet. Een unieke prestatie in de atletiekwereld. De prestaties van de zusjes inspireerde zelfs hun jongere broer Martin die momenteel een degelijke 14"31 als bestprestatie op de 110m horden kan voorleggen.

Alhoewel ze vooral naambekendheid genoot door haar indoor prestaties, was Susanna Kallur ook een wereldtopper op de 100 m horden. Haar PR op die afstand (12"49) liep ze in 2007 en sindsdien heeft geen enkele Europese atlete nog sneller gelopen. Haar comeback zou een goeie zaak kunnen zijn voor het hordenlopen in Europa. Ik droom al hardop van een duel tussen de Britse Tiffany Porter en Susanna Kallur ... maar de Zweedse heeft natuurlijk al drie jaar geen officiële horde meer genomen en een comeback op het hoogste niveau is altijd moeilijk. Binnen een paar maanden weten we ongetwijfeld al meer.

Bebé, de misrekening van Alex Ferguson

Foto: The Busby Way

Triguinho, Christian Leiva, Max Von Schlebrügge, Cyril Téhérau, Victor Bernardez, Nemanja Rnic,... allemaal exotische namen van spelers die ooit met de nodige poeha neerstreken in het Astridpark. Wie kent deze spelers nog? Het zijn allemaal vedetten waarvoor Anderlecht de nodige miljoenen heeft betaald, maar waarvoor de club bitter weinig heeft teruggekregen. De meesten verwarmden vooral de bank of zorgden voor extra bezetting in de tribunes. Téhérau was misschien nog de meest talentvolle. Na een half seizoen kommer en kwel bij paars-wit werd hij eerst uitgeleend en daarna voor een peulschil definitief verkocht aan Charleroi. Bij de Karolo's haalde hij eigenlijk wel een behoorlijk niveau en uiteindelijk verkaste hij naar het Italiaanse Chievo, waar hij trouwens ook basisspeler is. De anderen zijn zo goed als in de anonimiteit terechtgekomen ... met uitzondering van Max Von Schlebrügge want die zal altijd enige naambekendheid blijven genieten. Niet omwille van zijn voetbalkwaliteiten maar wel omdat hij familiebanden heeft met Hollywoodactrice Uma Thurman. De overgrootvader van Max is tevens de grootvader van Uma Thurman ...

Miskopen, witte merels die plots dode mussen bleken te zijn ... het is een fenomeen waar iedere topclub wel eens mee te maken krijgt, zelfs Manchester United. Sir Alex Ferguson, de gewezen manager van The Red Devils, stond ervoor bekend dat hij een neus had voor talenten. De meeste spelers die hij uit de eigen jeugd haalde (Ryan Giggs, Paul Scholes,...) of bij andere clubs weghaalde (Cristiano Ronaldo, Peter Schmeichel, Ole Gunnar Solskjaer,...) ontwikkelden zich tot wereldsterren. Toch kan ook de meester zich al eens vergissen. In 2010 haalde hij de Portugees Bebé voor 9 miljoen euro weg bij Vitória Guimarães. De Schot was ervan overtuigd dat er voor de vleugelspeler een grote toekomst weggelegd was. Meer nog, Fergie verkoos hem boven ene Eden Hazard, die in die periode ook heel intens werd gescout. Bebé mocht 7 keer opdraven in de hoofdmacht van Man U, maar kon op geen enkel moment overtuigen. Op het einde van het seizoen werd hij uitgeleend aan het Turkse Besiktas, maar ook dat werd een mislukking. Hij speelde er 4 wedstrijden en uiteindelijk werd hij na een nachtje feesten door de club disciplinair geschorst. Momenteel is de Portugees, die nog steeds eigendom is van Manchester United, terug actief in eigen land. Na een jaartje aanmodderen bij Rio Ave, speelt hij nu bij Paços de Ferreira, momenteel laatste in de Liga Zon Sagres. Vooralsnog breekt Bebé nog steeds geen potten en het begint er steeds meer op te lijken dat de betaalde 9 miljoen euro weggesmeten geld is. Tja, in 2010 waren de Belgen ook nog niet zo "hot" in Engeland als vandaag, want anders had misschien Eden Hazard nu op Old Trafford het mooie weer gemaakt. Zo zie je maar, niet alleen Herman Van Holsbeek kan zich vergissen ... het overkomt de allergrootsten.

De sprong van Bob Beamon

Foto: IMAGEGLOBE

Het is vandaag exact 45 jaar geleden dat de Amerikaan Bob Beamon in Mexico-City het wereldrecord verspringen op 8m90 bracht. Hij sprong in de finale van de Olympische Spelen maar liefst 55,25 cm verder dan het vorige wereldrecord van de Rus Igor Ter-Owanesjan. Toegegeven: de omstandigheden in Mexico-City waren ideaal. Op 2240 meter hoogte is de luchtweerstand laag en de verspringers werden die bewuste 18 oktober 1968 gesteund door een rugwind van twee meter per seconde. Toch was dit een bovenmenselijke prestatie van Beamon en decennia lang was de hele atletiekwereld geïntrigeerd door de "sprong van de eeuw". Pas 23 jaar later, in 1993, werd het wereldrecord gebroken door een andere Amerikaan, Mike Powel. Hij sprong in Tokio 8m95 ver, een record dat tot op heden nog steeds overeind staat.

Na de Spelen van 1968 kon Beamon nooit echt zijn topprestatie bevestigen. Hij kwam erna nooit nog verder dan 8m22. Beamon vond uiteindelijk geen motivatie meer in de sport en kort nadat hij in 1970 afgestudeerd was aan de Universiteit van Texas, hield hij de atletiek voor bekeken. Hij begon een nieuwe carrière als maatschappelijk werker. Toch kijkt hij nog steeds met heel veel plezier en gepaste trots terug op zijn wereldrecord. "Er gaat geen dag voorbij dat ik niet denk aan mijn sprong en dat geeft me nog steeds een heel aangenaam gevoel. Het record is nu wel gebroken door Mike Powel, maar ik ben nog steeds in het bezit van het Olympisch Record en dat is ook iets wat ik koester"

(bron: Interview met Bob Beamon door Mike Rosenbaum, Detroit 2008).