Florence Griffith : even onvergetelijk als omstreden

Foto: Getty Images

Gisteren was het exact 25 jaar geleden dat Ben Johnson in Seoul Olympisch goud behaalde op de 100 meter. Met een verbluffend wereldrecord (9”79) snoerde hij Carl Lewis en de andere Amerikanen de mond. Drie dagen lang was Ben Johnson de snelste man op deze aardbol, een fenomeen, een held … totdat bekend raakte dat hij betrapt werd op het gebruik van anabole steroïden. De held van Seoul werd in één klap een dopinggedrocht dat publiekelijk aan de schandpaal werd genageld. Op die zelfde Spelen werden trouwens nog door een andere atlete bovenaardse prestaties geleverd. Florence Griffith, de flamboyante en excentrieke Amerikaanse, behaalde er individueel goud op de 100 en de 200 meter. Op de 200 meter zette ze een fabuleuze 21”34 neer en degradeerde ze de tegenstand tot veredelde amateurs. Eerder dat seizoen had ze ook al het wereldrecord van de 100 meter op 10”49 gebracht. Tijden om van te duizelen en waar toch wel meer dan een geurtje aan vast hangt. Kort na de Spelen kondigde Flo-Jo trouwens ook haar afscheid aan en dat wakkerde de speculaties over dopinggebruik nog meer aan. De dopinggeruchten werden echter nooit hardgemaakt met bewijzen en ik vrees dat we ook nooit de waarheid zullen kennen. Flo-Jo stierf immers in 1998 op 38-jarige leeftijd in haar slaap ten gevolge van een hartaanval. 

Florence Griffith is ongetwijfeld een van de opvallendste verschijningen uit de atletiekgeschiedenis. Op de piste viel ze niet enkel op door haar prestaties, maar ook door haar opvallende, extravagante outfits en haar lange, kleurrijk beschilderde nagels. Op dat vlak was ze haar tijd ver vooruit. Haar uitstraling is te vergelijken met die van Usain Bolt dezer dagen. Ze verzorgde de show en ze zag eruit alsof ze van de atletiekpiste rechtstreeks naar een fotoshoot kon sprinten. Na haar carrière bewees Flo Jo, die een boa constructor als huisdier hield, ook dat ze enorm veelzijdig was. Ze schreef gedichten en kinderboeken, ze ontwierp kleding en ze begon als actrice in een aantal sitcoms. Het was haar ambitie om ook haar eigen kledinglijn uit te brengen; een droom die haar echtgenoot Al Joyner na haar dood alsnog realiseerde.

Florence Griffith was een enorm omstreden figuur in de atletiekwereld, maar tegelijkertijd was ze ook heel geliefd. Jammer dat ze veel te vroeg uit het leven werd gerukt. Vandaag zou ze 53 jaar oud geweest zijn. Ik had haar graag te biecht zien gaan op de sofa bij Oprah en haar zien acteren in een James Bondfilm. Ze had gisteren trouwens ook niet misstaan naast Ben Johnson op de "magische" piste van Seoul als gezicht van een nieuwe antidopingcampagne. Ze zou het zeker in stijl gedaan hebben, zoals alles wat ze in haar leven heeft gedaan. 

Chris Horner en zijn whereabouts...

Foto: ImageGlobe

Chris Horner heeft het voor elkaar gekregen. De bijna 42-jarige Amerikaan heeft de Ronde van Spanje 2013 op zijn naam geschreven. Het was een mooie, een spannende en vooral een extreem zware Vuelta. Wie vooraf op Horner gegokt heeft, zal ongetwijfeld een aardig centje verdiend hebben, want niemand had verwacht dat deze veteraan ook maar een rol van betekenis ging spelen in deze Ronde. Al bijna een hele week lees je in de kranten lichte insinuaties dat Horner misschien niet helemaal zuiver zou rijden. In zijn hele carrière heeft hij in geen enkele grote ronde een top vijf plaats behaald ... en dan in de herfst, wat zeg ik, in de winter van zijn carrière zorgt hij voor dit huzarenstukje. Deze vaststelling doet zowaar ook bij mij een wenkbrauw fronsen ... ik, die nogal naïef ben in zulke zaken en steevast geloof in de eerlijkheid van alle sporters.

In de loop van de dag kwam plots groot nieuws: Horner mist onaangekondigde dopingcontrole. Deze morgen was Chris Horner niet aanwezig in het hotel waar hij, volgens zijn whereabouts, zou verblijven. Journalisten roken meteen bloed en er werden al allerlei verhalen geschreven over de vlucht van een dopingzondaar, over een nieuwe smet op het blazoen van het wielrennen. Een paar uur later kwam er dan een verklaring van RadioShack : Chris Horner had duidelijk doorgegeven dat hij in een ander hotel de nacht ging doorbrengen. Er was dus geen sprake van dat hij bewust een dopingcontrole had ontlopen. Jammer voor alle sceptici en criticasters die zich al in de handen wreven ... maar voorlopig is Horner wel degelijk nog steeds de terechte winnaar van de Vuelta. Hij verbleef gewoon in een ander hotel samen met zijn echtgenote. Laat ons zeggen dat hij gewoon "horny" was en na 3 zware weken is het dan ook normaal dat hij de nacht na zijn overwinning samen met zijn echtgenote wou doorbrengen. Bij het uitchecken lag er naar verluid nog een Snickers op het nachtkastje en in de hoek van de kamer werden de resten van een McDo-maaltijd aangetroffen ... niets abnormaals. Och ja, en de injectienaald en het infuus die onder het bed teruggevonden werden, die behoren standaard tot het EHBO-kistje van de hotelkamer ... Daar twijfelt niemand toch aan.

Congratulations, Chris !! Enjoy your victory while it lasts ...

Ivet Lalova : the big day is coming ...

Bulgarije is niet meteen een land dat bekend staat om zijn mooie mensen. Ik herinner me nog het Bulgaarse voetbalteam dat het op het WK 94 tot de halve finales geschopt had. Een fantastische prestatie van het land uit de Balkan … maar dit moet zowat het “lelijkste” team geweest zijn dat ooit op een WK acteerde. Yordan Letchkov zag eruit als een vijftiger en Trifan Ivanov aka “The Bulgarian Wolfman” spande de kroon met zijn weelderige baard en zijn angstaanjagende blik in de ogen.  Hij speelde trouwens net zoals hij eruitzag: meedogenloos en beenhard. Een aanrader om hem eens te googlen.

Toch heeft Bulgarije, in mijn ogen, een van de knappere Europese atletes voortgebracht : Ivet Lalova. De immer lachende Bulgaarse met de opmerkelijk tattoo rond haar navel, is een van de snelste sprintsters aller tijden. In 2004, op 20-jarige leeftijd, liet ze in Plovdiv een spectaculaire 11"77 optekenen. In 2005 kroonde ze zich tot Europees Kampioene indoor op de 200 meter. Het begin van een hele reeks titels en medailles, dacht iedereen... tot ze in juni van dat jaar een verschrikkelijke beenbreuk opliep. De blessure hield haar maar liefst 2 jaar van de piste. Einde carrière, beweerden kenners en journalisten. Toch vocht ze terug en alle inspanningen werden finaal beloond in 2012 toen ze in Helsinki Europees Kampioene werd op de 100 meter. De Bulgaarse, inmiddels al 29, heeft er een zwaar zomerseizoen opzitten en op het afgelopen WK in Moskou miste ze nog nipt een finaleplaats op de 100 meter. Ik herinner me nog het interview dat ze gaf na haar halve finale ... klassevol, maar o zo kwaad en ontgoocheld om de gemiste kans. Nu ja, het hoogtepunt van haar seizoen komt er eigenlijk nu pas aan want op 21 september treedt Ivet Lalova in het huwelijk met de Italiaanse sprinter Simone Collio. Het huwelijksgeluk kan Lalova misschien een boost geven en inspireren om volgend seizoen nog eens goed te knallen op de piste ... want, zoals ze zelf zegt, loopt ze altijd beter en sneller als ze gelukkig is. Nu ja, in mijn ogen is die Simone Collio eigenlijk de échte gelukkige ...

Interview met Zweedse verspringster Erica Jarder

Interview Erica Jarder by Gunther Dekie

From Russia ... with love

Foto: Reuters

In de rand van de sportieve prestaties op het WK in Moskou was dit beeld van de kussende Kseniya Ryzhova en Tatyana Firov na het behalen van de gouden medaille op de 4x400 meter toch een van de meest spraakmakende momenten. Een politiek statement of oprechte, spontane vreugde ... het beeld ging alvast de hele wereld rond. From Russia ... with love :-).

Félix Sánchez vs Tom Öhler op 400 m horden

Foto: twitter

In het voorprogramma van de GUGL-games in het Oostenrijkse Linz nam tweevoudig Olympisch en wereldkampioen Félix Sánchez het vanavond in de 400 meter horden op tegen de Oostenrijkse trialbiker Tom Öhler. Er werd een spannende tweestrijd verwacht, maar uiteindelijk haalde de Oostenrijker het heel duidelijk in een tijd van 44"62 tegen 49"86 voor Sánchez.

Félix Sánchez is een 36-jarige atleet uit de Dominicaanse Republiek die een persoonlijk record van 47"25 op de 400 meter horden en werd op het afgelopen WK in Moskou nog 5de. De carrière van deze fantastische atleet werd gekenmerkt door hoge pieken en diepe dalen want hij kreeg al te vaak af te rekenen met zware blessures. Ondanks alles vocht hij steeds terug en draait hij als "master", dertien jaar na zijn eerste successen, nog steeds mee met de absolute wereldtop. Respect ... en wie weet gaat deze klasbak wel door tot het WK 2015 om er zijn carrière alsnog af te sluiten met een derde wereldtitel.

Interview met Justien Grillet, grote Belgische sprintbelofte ...

Justien Grillet - Foto: Facebook

De afgelopen weken hebben de meeste atleten hun zomerseizoen aangevat. Ondanks het mindere weer, hebben een aantal atleten zich met persoonlijke records toch in de kijker gelopen. Een van de opvallendste figuren van het seizoensbegin is Justien Grillet. De 18-jarige Oostvlaamse heeft zich met een prestatie van 23”97 op de 200 meter reeds verzekerd van een ticket voor het EKJ te Rieti (Italië). Daarnaast zal er ook samen met Sarah Missinne, Elise Mehuys en Orphée Depuydt deelnemen aan de 4x100 meter.

Justien Grillet is de dochter van Isabelle Debruycker en Geert Grillet. Beiden bekende namen in de atletiekwereld. Mama Isabelle staat met een tijd van 2’02”68 over de 800 meter nog steeds 10^de op Belgische ranglijst aller tijden en papa Geert was met 50”89 op de 400 meter jarenlang Belgisch recordhouder bij de cadetten. Het lijkt haast logisch dat Justien ook in de atletiek terechtkwam. Toch bond ze pas als eerstejaars cadet voor het eerst de spikes aan. Daarvoor hield ze het voornamelijk op turnen. Al vlug bleek dat Justien heel veel talent had en vooral dat ze enorm veelzijdig is. Atletiek is ondertussen een belangrijk deel van haar leven geworden, maar als atlete en als jong meisje staat ze ook opvallend nuchter in het leven. Een gesprek met een van de grote sprintbeloftes van het land

Wat een begin van het zomerseizoen. Meteen al een ticket voor het EK Junioren in Rieti op de 200 meter. Was dit een verrassing voor je?

“Ja, het was een enorme verrassing voor me. Tijdens mijn eerste wedstrijd wilde ik eigenlijk vooral de flow, het goeie ritme vinden. Vorige zomer was ik daar zowat het hele seizoen naar op zoek. Niets is erger dan te moeten trekken en sleuren tijdens een wedstrijd. Tijdens mijn eerste wedstrijd zat het gevoel meteen goed. Ik liep heel ontspannen en kon knokken tot op de meet. Zalig gewoon. De tijd van 23”97 gaf me uiteraard ook heel veel voldoening. Meteen onder de 24” en een individueel ticket voor Rieti. Zalig.”

Had je tijdens de winter reeds het gevoel dat je veel progressie gemaakt had in vergelijking met vorig seizoen?

“Tja, de winter was eigenlijk een beetje zoeken. Na het zomerseizoen heb ik namelijk een belangrijke beslissing moeten nemen. Persoonlijk een heel moeilijke trouwens. Sinds mijn eerste atletiekjaar (1^ste jaar cadet) trainde ik bij Katinka Pottie. Zij heeft me vanaf dag 1 begeleid en ik heb heel veel van haar geleerd. Ze was een beetje als een tweede moeder voor me. Op en naast de piste kon ik steeds bij haar terecht. Ze besefte zelf dat er ooit een dag zou komen dat ik moest overstappen naar een nog meer gespecialiseerde sprinttrainer. Persoonlijk was ik verrast dat ik die beslissing zo snel al moest nemen. Sinds deze winter train ik nu dus bij Leopold Van Hamme. Ik ben in een trainingsgroep terechtgekomen met onder andere Imke Vervaet, Sarah Rutjes en Ella De Maitre, allemaal topatletes.  We stuwen mekaar eigenlijk naar betere prestaties en er heerst een heel leuke sfeer. Samen kunnen trainen is gewoon zalig. Geen slecht woord over mijn vroegere trainingsmaatjes, maar al te vaak moest ik alleen lopen en op de een of andere manier remt dat je evolutie toch wat af. Bij Leopold zijn de trainingen ook anders en toch ook zwaarder. De nieuwe aanpak heeft ondertussen toch al zijn vruchten afgeworpen.”

Beschouw je jezelf vooral als 100/200 meter loopster? Of zie je je toekomst meer op de 400 meter? Je persoonlijk record als scholiere op de kwart mijl bedraagt 54”69, wat toch een absolute toptijd is.

“Dat is een vraag die ik dikwijls krijg. Mijn voorkeur gaat momenteel uit naar de 100 en de 200 meter. De 200 meter is echt knallen van het begin tot het einde en op die afstand treedt de verzuring nog niet echt in. De 400 meter is een zwaardere afstand, maar ik kan niet ontkennen dat mijn resultaten op die afstand meer dan bevredigend zijn. Vraag me niet hoe ik aan die besttijd kom … ik denk dat ik ergens toch de genen van mijn papa moet geërfd hebben. Momenteel kan ik echt niet kiezen want naast de sprintnummers ben ik ook nog actief op de horden, een onderdeel dat ik heel graag doe. Zolang het kan, probeer ik de verschillende afstanden te combineren. Ik zie later wel waarin ik me ga specialiseren. Momenteel concentreer ik me vooral op de 200 meter. Na het EK zal ik waarschijnlijk wel nog eens een 400 meter lopen.”

Met het EK Junioren in Rieti ben je straks aan je derde internationale toernooi toe. In 2011 nam je deel aan de EYOF in Trabzon. Je behaalde er twee maal zilver, op de 200 m en op de 4x100 m. Hoe heb je dat beleefd?

“Het was een fantastische ervaring. We waren met een hele toffe groep en er was heel veel sfeer. Op sportief vlak vond ik de medaille op de 4x100 m specialer dan die op de 200 m. We hadden als ploeg twee jaar hard gewerkt voor dit toernooi en als je dan samen op het podium staat, dan doet dat toch iets. Je beleeft het toch allemaal net iets intenser in groep dan individueel. Natuurlijk vond ik die medaille op de 200 meter ook fantastisch. De reeksen, de halve finale, de finale… het ging precies allemaal vanzelf. Als ik eerlijk mag zijn, overweldigde het mij wel een beetje … maar het smaakte zeker naar meer.”

Was dit je mooiste ervaring tot nu toe?

“Hmmm, da’s een moeilijke. De EYOF was een heel bijzondere ervaring, maar als ik mag kiezen dan ga ik toch voor het WK Junioren van vorig jaar in Barcelona. We waren maar met een kleine groep afgezakt naar Barcelona en we vormden echt een hechte, toffe bende. Er was wederzijds respect op en naast de piste. Iedereen supporterde voor iedereen en dat was fantastisch. Het resultaat dat we gehaald hebben op de 4x100 meter was trouwens een grote verrassing voor iedereen. Niemand had verwacht dat we de finale gingen halen en in de finale snelden we dan naar een prachtige 5^de plaats én een Belgisch record. Oké, we waren met een beetje geluk in de finale geraakt omdat een aantal ploegen de stok lieten vallen, maar dat maakt deel uit van het aflossingsgebeuren. Met onze 5^de plaats hebben we trouwens ook heel wat critici de mond gesnoerd want we hebben wel degelijk aangetoond dat er nog toekomst is op de 4x100 m. De aflossingen blijven toch iets speciaals voor mij want het maakt van de atletiek ook een ploegsport. Als de ploeg dan mooie resultaten haalt, dan is het geweldig als je daar deel van kan uitmaken.”

Je combineert atletiek met studies kinesitherapie. Daarbij maak je gebruik van het topsportstatuut. Hoe valt dit mee?

“Het topsportstatuut is heel handig, maar ik heb het gevoel dat ik het nog een beetje te weinig gebruik. Tijdens het eerste semester was het allemaal wat zoeken en nu in het tweede semester moet ik mezelf een beetje bewijzen. De studies zelf interesseren me enorm. Het is trouwens ook een meerwaarde naar de atletiek toe. Je leert je lichaam op die manier ook kennen en je kan andere atleten ook helpen met wat je leert. Super is dat.”

Als topsporter heb je een heel ander leven dan je meeste leeftijdsgenoten. Ervaar je dat als een gemis of juist niet?

“Wel, om eerlijk te zijn beschouw ik dat helemaal niet als een gemis. Het is trouwens het eerste jaar dat ik een beetje begin te leven als “topsportster”. In het secundair onderwijs werd nooit echt rekening gehouden met mijn leven naast school. Enkel tijdens het laatste jaar kon ik op wat toegevingen rekenen. Achteraf bekeken, was dat misschien nog zo slecht niet. Ik heb zelf mijn weg moeten zoeken en ik heb hier veel uit geleerd. Mijn leerkrachten hielden me mooi met beide voeten op de grond en mijn vriendinnen hielpen mij om alles ook wat te relativeren. Als een wedstrijd eens wat minder was gegaan, dan toonden ze mij dat dit niet het einde van de wereld was en dat er nog andere belangrijke dingen waren in het leven. Dit alles heeft me ook als atlete vooruit geholpen … en per slot van rekening was ik ook nog een tiener. Het echte werk begint nu pas.

Het studentenleven in de zin van uitgaan en drinken is totaal niets voor mij. Af en toe heb ik wel eens zin om uit te gaan, maar dan vooral om te dansen. Dat vind ik altijd wel eens fijn. Dat hoeft echter niet wekelijks te zijn, want anders is het speciale er ook van af. Weet je, ik kies om atleet te zijn en om dat leven te leiden. Atletiek, mijn vrienden en mijn familie … dat alles maakt mij gelukkig. Meer heb ik niet nodig.”

Heb je een idool, een voorbeeld waar je naar opkijkt?

“ Er zijn er zoveel. Internationaal sowieso Allyson Felix en Jessica Ennis. Twee fantastische atletes die prachtige prestaties leveren en die toch steeds vriendelijk en sympathiek overkomen. Een voorbeeld voor iedereen. In België is er uiteraard Kim Gevaert …en niet te vergeten Marieke Vervoort. Ik heb ongelofelijk veel respect voor haar. Ze is een voorbeeld van wilskracht en doorzettingsvermogen. Persoonlijk kijk ik misschien nog het meest op naar mijn beide ouders. Alle twee atleten met een heel ander verhaal waaruit zoveel te leren valt.

Weet je, eigenlijk heb ik gewoon heel veel respect voor iedere atleet die vecht en hard werkt om er te raken. Of die nu talent heeft of niet, dat maakt in feite niet veel uit.”