Jennifer Suhr: onverwacht wereldrecord?

Foto: ImageOfSport.com

Jennifer Suhr heeft dit weekend het wereldrecord polsstokhoogspringen indoor gebroken. Met 5m02 deed ze 1cm beter dan Yelena Isinbayeva, de Russische leading lady van het polsstokspringen. In mijn ogen was dit wereldrecord toch een verrassing want Suhr had tot nog toe een persoonlijk record van 4m92 op haar naam staan en dat dateerde al van 2008. Na Isinbayeva is ze nu de tweede vrouw die de magische grens van 5 meter heeft overschreden.

De 31-jarige Amerikaanse is pas sinds 2004 actief als polsstokspringster. Voordien speelde ze softbal, voetbal en vooral basketbal. Polsstokspringen is een combinatie van snelheid, kracht, techniek, acrobatie en lef. Daarom ook dat haar vroegere sport ervaringen wel degelijk hun bijdrage geleverd hebben tot de vorming van de atlete die Jennifer Suhr nu is. 

Suhr is trouwens de huidige Olympische kampioene en met dit wereldrecord steekt ze Isinbayeva stilletjes aan naar de troon. Alhoewel, met deze uitspraak doe ik de Russische wat onrecht aan want ze werd tweemaal Olympisch kampioen, zes keer Wereldkampioen en twee keer Europees kampioen. Daarnaast is ze natuurlijk ook nog steeds in het bezit van het wereldrecord outdoor dat 5m06 bedraagt. Een palmares dat niet snel zal geëvenaard worden. 

De sportieve revanche van Sara Moreira

Foto: Facebook

De Portugese Sara Moreira heeft zich in het Zweedse Göteborg tot Europees kampioene gekroond op de 3000 meter indoor. Voor de 27-jarige atlete was het de eerste individuele titel uit haar carrière. Eerder had ze al tweemaal zilver (EK indoor 2009 op de 3000 m et EK outdoor 2010 op de 5000 m) en eenmaal brons (EK 2012 op de 5000 m) gehaald.

Deze titel zal bijzonder zoet gesmaakt hebben voor de sympathieke Portugese want eind 2011 leek haar carrière aan een zijden draadje te hangen. Op het WK 2011 in het Zuid-Koreaanse Daegu werd ze uit de uitslag van de 3000 m steeple geschrapt na een positieve dopingplas. Moreira was stomverbaasd en vocht de uitslag van de test onmiddellijk aan. In Portugal staat ze bekend als een uiterst correcte atlete en een fervent tegenstander van doping. Dit is de dag van vandaag natuurlijk geen argument meer want het lijkt erop dat liegen een van de noodzakelijke talenten is om het als topsporter te maken. Toch is het geval van Sara Moreira iets bijzonders. Er werd namelijk aangetoond dat de substantie Methylhexanamine (waarop ze betrapt werd) teruggevonden werd in een voedingssupplement die ze gebruikte. Het vreemde hieraan was dat die substantie niet vermeld stond op de bijsluiter van het voedingssupplement. Desondanks werd Sara Moreira voor 6 maanden geschorst. Aan de ene kant werd ze vrijgesproken van moedwillig dopinggebruik, maar aan de andere kant is een atleet steeds verantwoordelijk voor de detectie van een verboden substantie in zijn of haar lichaam. Ik herinner me nog de emotionele persconferentie van haar nadat ze op doping werd betrapt. Ik zag er een atlete die gebroken was en die onrecht was aangedaan. Ze pleitte nogmaals voor een zuivere sport en ze zwoer dat ze ging antwoorden met haar benen. Als je echt onschuldig bent, dan is er heel veel karakter en doorzettingsvermogen nodig om terug te vechten. Altijd zullen mensen je toekomstige resultaten met argwaan bekijken en de "positieve" dopingsplas zal altijd een schaduw werpen op je carrière. Sara Moreira kwam terug uit schorsing op 7 maart 2012 en tijdens de zomer van 2012 antwoordde ze een eerste keer met de benen : na een mooie wedstrijd kaapte ze brons weg op het EK te Helsinki. Dolgelukkig was ze met haar medaille ... en het was een bekroning voor haar volharding en doorzettingsvermogen na een turbulente periode. Dit bleek echter maar een voorbode te zijn van de ultieme bekroning, want die kwam er vandaag met haar Europese titel. Op haar Facebook-pagina deelde ze mee dat dit het mooiste moment uit haar carrière is en ze verwijst indirect naar de periode waarin vele mensen haar hebben laten vallen als mens en als atlete. Een atleet en een mens in het algemeen leert trouwens altijd meer uit slechte dan uit goede dagen ... en eens je dat beseft, dan kom je er sterker uit. Sara Moreira is daar een mooi bewijs van. Ik ben enorm blij voor haar en deze titel is haar van harte gegund. Parabéns, Sara ... sempre acreditei !!

EK Göteborg: het thuispubliek viert feest

Foto: Facebook

In het Zweedse Göteborg werd vandaag de tweede wedstrijddag afgewerkt van het EK indoor. De Belgen die vandaag in actie kwamen in de prachtige Scandinavium Arena hebben het er goed tot zeer goed vanaf gebracht. Lander Tijtgat heeft in de finale op de 3000 meter een mooie 8ste plaats behaald in een persoonlijke besttijd van 7'55"59. Als je weet dat Lander voltijds docent Chemie en Lichamelijke Opvoeding is, dan begrijp je dat dit een fantastische prestatie is van de 29-jarige atleet. Verder plaatsten Tia Hellebaut en Almensch Belete zich relatief gemakkelijk voor de finale van morgen in respectievelijk de hoogspringcompetitie en de 3000 meter. Beide maken morgen in hun finale kans op eremetaal.

Voor de atleten van het organiserende land is zo'n kampioenschap in eigen land altijd iets speciaals. Het thuisvoordeel stuwt bepaalde atleten naar een onverhoopte knalprestatie. Alhoewel het omgekeerde ook vaak het geval is. Door de grote druk vallen altijd ook een aantal thuislopende favorieten door de mand. De Zweden konden zich vandaag opwarmen aan een aantal mooie prestaties van hun atleten. In de finale van de 60 m bij de mannen behaalde Odain Rose een mooie 5de plaats in een persoonlijk record van 6"62 en op de 400 m bij de vrouwen plaatste Moa Hjelmer zich met een knappe 52"38 voor de finale. De Zweedse mag lichtjes beginnen dromen van een medaille morgen in de finale. 

Het Zweedse publiek ging echter pas volledig uit zijn dak door de prestaties van Abeba Aregawi en Erica Jarder. Abeba Aregawi, een Ethiopische Zweeds maakte er op de 1500 meter een one-(wo)man-show van. Ze liep solo naar goud in een geweldige tijd van 4'04"47. Haar voorsprong op de tweede bedroeg maar liefst 10 seconden. Het feit dat Aregawi een "geadopteerde" Zweedse is, kon het publiek duidelijk niet veel schelen. Laat ons eerlijk zijn, als Almensch Belete morgen een medaille pakt op de 3000 meter zullen we haar ook als "Belgische" beschouwen. Voor een klein atletiekland telt iedere medaille.

De mooiste prestatie van de Zweden kwam, in mijn ogen, van Erica Jarder in het verspringen. Toen ze aanliep voor haar zesde en laatste poging stond de 26-jarige op een 5de plaats met een sprong van 6m56. Haar laatste sprong benaderde echter de perfectie : ze kwam precies uit op de afzetbalk en landde na 6m71 in de zandbak. De Zweedse was door het dolle heen want niet alleen had ze een persoonlijk record gesprongen, maar ze had zich ook de bronzen medaille toegeëigend. Ze sprong respectievelijk 2 en 3 cm verder dan de Britse Shara Proctor en de Servische Ivana Spanovic. Een verrassing van formaat want niemand had op een medaille van haar gerekend. Ze rende naar haar trainer toe die zowat gek werd van vreugde en ze sprong hem in de armen. Dit beeld vond ik bijna even mooi als de sprong die ze zopas had afgeleverd. De pure emotie die atleten tentoonspreiden, vind ik een van de mooiste aspecten van topsport en sport in het algemeen. Atletiek is dan ook een sport die zich daar heel goed toe leent. Een honderdste van een seconde of een luttele centimeter kan het verschil maken tussen winst en verlies, tussen eeuwige roem en vergetelheid, tussen uitzinnige vreugde en diepe ontgoocheling.

Morgen meer van dat ...

Nils Duerinck ... einde verhaal.

Foto: Belga

Nils Duerinck (28) heeft maandag behoorlijk onverwacht laten weten dat hij met onmiddellijke ingang kapt met atletiek. Op het eerste zicht lijkt dit een vreemde beslissing. Duerinck had zich immers nog maar pas tot nationaal kampioen indoor op de 400 meter gekroond en hij had zo ook zijn selectie verdiend bij de 4x400m-ploeg die dit weekend deelneemt aan het EK indoor in Göteborg. Een paar dagen voor de start van dat EK laat Duerinck dus zijn ploegmaats in de steek. Daar lijkt het toch een beetje op want er kan geen vervanger meer worden opgeroepen. Duerinck was een routinier die toch wel zijn waarde had in het voor de rest jonge team.

De uitleg van Duerinck klonk echter wel aannemelijk. Hij had in 2011 zijn diploma architectuur behaald (en dat als topsporter ... chapeau) en hij wil zich nu ten volle daarop concentreren. Hij besefte wellicht dat zijn beste jaren achter hem lagen en hij kiest heel begrijpelijk voor een leven na de sport. Ik kan hem daar geen ongelijk in geven. Hij behoorde bovendien officieel niet meer tot het 4x400m-team. Zijn contract bij de ploeg werd eind 2012 opgezegd en hij rekende dan ook niet meer op verdere selecties voor het team.

Aan de andere kant is het tijdstip waarop hij zijn "pensioen" aangekondigd heeft heel ongelukkig gekozen. Kwatongen zullen beweren dat hij dit opzettelijk doet om trainer Jacques Borlée een hak te zetten. Tijdens de Olympische Spelen in Londen van afgelopen zomer kwam het tot een opstootje tussen Duerinck en Jacques Borlée. Duerinck had een ondermaatse prestatie geleverd als startloper in de reeksen en hij kreeg daardoor de zwarte piet toegespeeld. In de finale werd hij vervangen door Michael Bultheel. Sindsdien is het tussen Duerinck en Borlée senior nooit meer echt goedgekomen. Duerinck zei dat hij het slachtoffer was van de tactische blunder van de trainer en Borlée meldde na de Spelen dat hij niet meer op de Vilvoordenaar rekende in de toekomst. Officieel luidt het dat alles werd uitgepraat tussen de twee ... maar dat Borlée Duerinck een Olympische finale heeft ontzegd en hem zowat publiekelijk aan de schandpaal heeft genageld, zal toch wel op zijn minst in zijn achterhoofd blijven nazinderen. Natrappen doet Duerinck niet en dat siert hem. Al bij al heeft hij een groot deel van zijn carrière te danken aan de 4x400 meter en ik denk dat hij dit ook heel goed beseft. Hij was een verdienstelijk 400-meterloper maar voor de échte Europese top kwam hij misschien net iets tekort. Zijn persoonlijk record bedraagt 46"34, wat natuurlijk een fantastische tijd is. Laat daar geen twijfel over bestaan.

Op individueel vlak beleefde hij zijn internationaal hoogtepunt op de Europese Kampioenschappen in 2010 te Barcelona... maar dan wel op de 400 meter horden. Hij overleefde er de reeksen en werd verdienstelijk 6de in de halve finale. Zijn persoonlijk record op de 400 meter horden bedraagt 50"22, de tiende Belgische prestatie aller tijden.

Jacques Borlée bestempelt Nils Duerinck als een atleet die te weinig talent had ... ik noem hem een atleet die heel goed wist wat zijn capaciteiten waren en die alles uit zijn carrière gehaald heeft. Zijn gebreken compenseerde hij met zijn vechtlust en zijn doorzettingsvermogen. Nils, een pluim voor al wat je gepresteerd hebt en veel succes in je carrière als architect. Good Luck !

Aníta Hinriksdóttir ... Ijslands supertalent op 800 m

Foto: Facebook

Ijsland is vooral bekend vanwege het bijzondere natuurschoon. Watervallen, geotermische gebieden met geisers, gletsjers, indrukwekkende lavavelden, vulkanen, het noorderlicht,... Sla de reisgidsen er maar op na, dit is allemaal te bewonderen op het Scandinavische eiland. Ijsland komt niet zo vaak in het nieuws omwille van sportieve topprestaties. De familie Gudjohnson heeft wel een aantal begenadigde voetballers voortgebracht die allemaal op een bepaald moment in hun carrière in België verzeild geraakt zijn, maar daar houdt het op.

Vala Flosadóttir - Foto: visir.is

De bekendste naam uit de Ijslandse atletiek is zeker en vast polsstokspringster Vala Flosadóttir. Ze werd meervoudig Europees indoorkampioene en haalde zilver op het EK indoor in 1999. Haar sportieve hoogtepunt beleefde ze echter op de Olympische Spelen van 2000 in Sydney waar ze met een persoonlijk record van 4m50 onverhoopt de bronzen medaille pakte. Flosadóttir stopte met atletiek in 2004. 

Negen jaar later lijkt er een nieuw Ijslands supertalent te zijn opgestaan. De zeventienjarige Aníta Hinriksdóttir heeft deze winter al een aantal historische nationale indoorrecords gebroken. Op de 800 meter kwam ze begin februari uit op een indrukwekkende 2'03"27 en een aantal dagen voordien had ze al het 32 jaar oude nationaal record op de 1500 m scherper gesteld: 4'19"57. Ook op de 400 meter kan ze behoorlijk uit de voeten want haar 55"43 indoor is zeker niet slecht. Er wordt haar een grote toekomst voorspeld ... maar de weg naar de echte top is natuurlijk nog lang en moeilijk. Talent heeft ze zat ... nu nog al de rest wat nodig is om het te maken. Volgende week op het EK Indoor in Göteborg kan ze alvast een volgende stap zetten richting Europese top. Op de Europese ranglijst van de 800 meter staat ze momenteel op de 25ste plaats. De lijst wordt echter aangevoerd door 13(!) verschillende Russinnen waarvan er maar 3 kunnen en mogen deelnemen aan het EK. Een finaleplaats voor de Ijslandse tiener zal moeilijk worden, maar is niet onmogelijk. Waarschijnlijk mist ze nog de ervaring van een groot kampioenschap, maar toch ben ik benieuwd naar haar prestatie. Aníta Hinriksdóttir, een naam om te onthouden.

Lindsey De Grande ... never, never, never give up.

Foto: Ilya Van Marle

Veel kans dat we maandag ergens in de sportsectie van de krant de volgende kop lezen : "Lindsey Degrande maakt succesvolle comeback". Niets mis met de titel want het klopt dat Lindsey dit weekend haar wederoptreden gemaakt heeft op de Aalsterse Indoormeeting. Dat het een succesvolle comeback was, klopt ook want op de 1000 m liep ze solo naar de overwinning in een knappe tijd van 2'48"45. "Lindsey is terug, ze is genezen," zullen veel mensen denken. Ah ja, want iemand die terug in competitie treedt en die zo'n prestatie levert, kan toch onmogelijk ziek zijn. Daarenboven ziet ze er ook goed uit ... totaal niet ziek. Wake-up-call voor al deze mensen ... Lindsey is wel degelijk nog ziek. Ze vecht nog steeds tegen die verschrikkelijke ziekte die anderhalf jaar geleden haar hele leven overhoop gehaald heeft. Chronische leukemie. Zoek maar eens op wat dit inhoudt en wat die ziekte met het menselijk lichaam doet. Je zal versteld staan. Het is bewonderenswaardig hoe Lindsey, ondanks haar ziekte, in het leven staat. Ze studeert aan de KUL Revalidatiewetenschappen en Kinesitherapie, ze streeft nog steeds haar sportieve dromen na en ze probeert te genieten van het leven. Dit zijn allemaal zaken die je niet associeert met kanker en daarom minimaliseren velen ook de ernst van de ziekte die Lindsey bekampt. Moest ze klagen, er slecht uitzien, zich opsluiten, al haar dromen opgeven,... dan zouden de mensen veel meer begrip tonen. Lindsey toont echter ongelofelijk veel levenslust en een enorme fysieke en mentale kracht ... maar dat neemt niet weg dat ze ernstig ziek is. Enkel Lindsey weet hoe ze zich voelt, enkel Lindsey weet hoeveel moed en energie het kost om te blijven lopen, enkel Lindsey weet wat deze ziekte met haar lichaam doet en hoeveel pijn ze heeft. Het grote publiek weet dat ze kanker heeft, maar door de manier waarop ze ermee omgaat, vergeten die mensen de ernst ervan. Persoonlijk heb ik eindeloos veel respect voor Lindsey. Al van voor haar ziekte volgde ik haar prestaties en ik keek er enorm naar uit om haar te zien doorstoten tot de Europese top op de halve fond. De prestatie die ze het laatste anderhalf jaar dag in dag uit levert, hebben mijn respect en bewondering alleen maar doen groeien. Ik ben me er goed van bewust dat Lindsey ongelofelijk veel moeilijke momenten heeft en  dat de moed haar dikwijls in de schoenen zakt ... maar haar gevecht en haar levenslust zijn een bron van inspiratie. Voor mensen die een gelijkaardige strijd voeren, maar ook voor iedereen die gezond door het leven stapt. Ze bewijst elke dag opnieuw dat je niet mag opgeven en dat je moet genieten van het leven.

Lindsey, blijf je dromen maar koesteren want op een dag zul je de allergrootste overwinning uit je carrière vieren ... namelijk de overwinning op je ziekte. Daar ben ik van overtuigd. Cancer is a word, not a sentence.

Tiki taka in Dubai

Al Ahli goes Barça-style: een doelpunt na 21 baltoetsen. Mooi.