Legendarisch - OS 1992 : Goud voor Fermín Cacho op 1500m

Fermín Cacho : Olympisch Kampioen  - Foto: @CompartirPasion

Er zijn zo een aantal wedstrijden die me altijd zullen bijblijven. De Olympische finale 1500m bij de mannen van 1992 is er zo eentje. Voor die finale was de Algerijn Noureddine Morceli de grote favoriet. Het werd echter een trage wedstrijd waardoor de kansen stegen voor een aantal outsiders met een sterk eindschot. De thuisloper Fermín Cacho liep de hele wedstrijd aandachtig voorin, maar bij het ingaan van de laatste 200m leek hij ingesloten te raken. De Keniaan Joseph Chesire liet echter om onbegrijpelijke reden een gaatje waardoor Cacho binnendoor de leiding kon overnemen. Met zijn typische stijl liep de Spanjaard verrassend van de tegenstand weg. Instinctief keek hij iedere 20m achterom om te zien waar de concurrenten bleven, maar uiteindelijk hield hij nog een mooi kloofje over op de Marokkaan Rachid El Basir en de Qatarees Mohamed Suleiman. Het publiek was het delirium nabij en het heroïsche beeld van Cacho met wijd uitgestrekte armen ging de wereld rond. Het is tot op heden de mooiste en de beste prestatie van een Spanjaard ooit geleverd op de Olympische Spelen. Cacho bewees 4 jaar later op de Spelen in Atlanta dat zijn Olympische titel geen toevalstreffer was, want hij pakte er het zilver na Noureddine Morceli. Ook dit was trouwens een legendarische finale. Bij het ingaan van de laatste ronde viel de jonge Hicham El Guerrouj voor de voeten van Fermín Cacho, waardoor de Spanjaard de aansluiting verloor met Morceli. Cacho bleef desondanks in zijn ritme en hield nog knap de Keniaan Stephen Kipkorir af. Cacho zelf beschouwt zijn zilveren medaille van Atlanta evenwaardig aan zijn gouden plak van Barcelona ... maar voor mij persoonlijk zal zijn krachttoer van 1992 altijd een bron van inspiratie blijven. Hij bewees dat je als Europeaan de Afrikaanse hegemonie op de middellange afstand kon doorbreken. In Spanje werd Cacho door deze legendarische overwinning een nationale held, een figuur waar jongeren anno 2016 nog steeds naar opkijken.

Jenn Suhr en Wilma Murto: het heden en de toekomst

Wereldrecord polsstokspringen bij senioren en junioren in zelfde weekend

Jenn Suhr : nieuw wereldrecord indoor met 5m03 - foto usatf

Afgelopen weekend werd zowel bij de junioren als bij de senioren vrouwen het wereldrecord polsstokspringen gebroken. Gevestigde waarde, Jenn Suhr, sprong op een kleine lokale indoormeeting in Brockport (VS) 5m03 en deed daarmee één centimeter beter dan haar eigen wereldrecord. De Amerikaanse behoort al jaren bij de beste springsters ter wereld en kende haar absolute hoogtepunt op de Olympische Spelen van Londen waarbij ze goud veroverde met een sprong over 4m75. Ook in Rio zal ze starten als een van de favorieten, maar dan zal ze wel moeten afrekenen met onder andere de Cubaanse wereldkampioene Yarisley Silva en de Braziliaanse Fabiana Murer, die voor eigen volk haar Olympische droom zal willen realiseren.

Wilma Murto - foto: STR Lehtikuva

Minder dan 24 uur na het record van Suhr, verpulverde het Finse supertalent, Wilma Murto, het wereldrecord bij de junioren. Met 4m71 deed ze maar liefst 7 centimeter beter dan het vorige record. De manier waarop de 17-jarige die hoogte bedwong, maakte duidelijk dat ze nog stukken hoger kan. Laat haar nog een paar jaar groeien, nog wat internationale ervaring opdoen en ze zal bij de elite snel meespelen voor de prijzen op grote kampioenschappen. Het polsstokspringen bij de vrouwen is nog een relatief jonge discipline en dat zorgt er natuurlijk voor dat de limieten nog lang niet bereikt zijn. Daarenboven is het een discipline waarbij de techniek een doorslaggevende rol speelt. Als België op internationaal vlak nog een rol van betekenis wil spelen in de atletiek, dan zal het, naar mijn mening, fors moeten inzetten op disciplines zoals het hoogspringen, het polsstokspringen of het hordelopen. Een uitstekende techniek kan op die nummers het verschil maken en een eventueel gebrek aan pure snelheid compenseren. In de sprintnummers kan er door de Europeanen bijna niet meer worden geconcurreerd met de atleten uit de VS of de Caraïben en op de (middel)lange afstand zijn de Afrikanen heer en meester ... maar als het op techniek en tactiek aankomt, dan heeft Europa, en zeker ook België, de juiste trainers in huis om talentrijke jongeren klaar te stomen voor de top. 

Hoe het WK Zolder wereldnieuws werd ...

© photo news

Wout Van Aert is deze middag op fantastische wijze wereldkampioen veldrijden geworden. De wedstrijd stond bol van spanning, drama en strijd. Het was ware propaganda voor het veldrijden. Het sportieve spektakel deed ons zowaar even het geval Femke Van den Driessche vergeten ... maar jammer genoeg zal het WK Veldrijden van Zolder 2016 de geschiedenis ingaan als het kampioenschap waar voor het eerst mechanisch bedrog in het wielrennen werd aangetoond. De mythe waarover dikwijls nogal lacherig werd gedaan, is eindelijk realiteit gebleken: een motor in een fiets. Het triestige van de hele zaak is dat dit bij een negentienjarig meisje werd aangetroffen. Je kan toch moeilijk beweren dat ze er in haar eentje voor gekozen heeft om eventjes met een gemotoriseerde fiets de hele boel te gaan bedotten. Hier zit veel meer achter. Het initiatief en de aanzet moet wel degelijk komen van iemand uit de entourage van Femke Van den Driessche. Iemand moet op een dag bij haar en haar ouders met het idee gekomen zijn om een motor in haar fiets te laten installeren. Hoe overtuig je trouwens iemand om die stap te zetten? Met het argument dat niemand er ooit iets van zal merken en dat er in je urine nooit een verboden stof zal worden aangetroffen? In zeker zin is dit veel erger dan doping want het heeft totaal niets meer met sport te maken. Hier zal nog heel veel over geschreven worden en Femke zal als een heks op de brandstapel worden geworpen. Ze zal haar onschuld uitschreeuwen, maar wie zal haar in Godsnaam geloven? Haar carrière is voorbij nog alvorens ze goed en wel begonnen is. Toch hoop ik dat vooral de mensen die haar hiertoe aangezet hebben, worden gevat en gestraft. Het is ronduit misdadig om een tiener te overtuigen of erger nog te dwingen om alle ethische normen overboord te gooien en op die manier vals te gaan spelen. Ze moet zeker ook zelf gestraft worden, maar hopelijk wordt ze ook goed opgevangen. Iemand die zo beïnvloedbaar is, zal de komende weken, maanden door een hel gaan ... en dit zou wel eens kunnen leiden tot een menselijk drama. Hopelijk komt het allemaal niet zover ... en de naïeve ik hoopt nog steeds dat Femke hier niets van afwist en dat ze onschuldig is. Maar met naïviteit koop je niets in de sportwereld. Dat is een realiteit die steeds duidelijker wordt. 

De Gouden Buffalo

Gisteren was het weer zover : het Gala van de Gouden Schoen. Al 62 jaar lang wordt de trofee uitgereikt aan de beste voetballer op de Belgische velden. Met Sven Kums kregen we de verwachtte en oververdiende winnaar ... maar daarmee is zowat alles gezegd. Het leek vooral een hele saaie boel daar in de AED Studios te Lint. Een show van dit kaliber hoort toch vernieuwend te zijn en mee te gaan met zijn tijd. Ik vond de opzet van het hele Gala inspiratieloos en verouderd, bijna pensioengerechtigd, zoals de leeftijd van de trofee zelf. Dat gevoel bereikte zijn hoogtepunt toen Geert Bourgeois ten tonele verscheen om een prijs uit te reiken. Bestaat er een saaiere figuur dan onze minister-president om de show op te fleuren?

De presentatie liftte het geheel ook al niet naar een hoger niveau. Hilde Van Malderen kan ik wel appreciëren. Het is altijd leuk om een vrouw met ballen te zien die ook nog eens weet waar ze over praat. Haar mannelijke collega daarentegen vond ik ronduit slecht. Naast een arrogante kop en een ego groter dan de hele provincie Antwerpen, was ook zijn vraagstelling van een belachelijk laag niveau. De manier waarop hij Enzo Scifo interviewde was gewoonweg zielig. De trainer van de nationale beloften live op TV de naam van zijn favoriete beloftespeler willen doen zeggen ... fantastisch ! "Tu peux le dire" "Un nom" en dan nog gevolgd door een Franse zin waar noch kop noch staart aan te krijgen viel. Ik begrijp nu beter waarom hij enkele jaren geleden de overstap maakte van de VRT naar de commerciële zender VTM.

Ondertussen was de Gouden Schoen zowat het Gala van de Gouden Buffalo geworden. Zowat alle prijzen gingen naar spelers van de Gantoise, behalve dan de prijs van beste belofte. Die ging voor het tweede jaar op rij naar Youri Tielemans ... ja, Tom, wellicht een van de favorietjes van de Italo-Belg. Daarnaast was er uiteraard ook nog de Gouden Pump, het absolute hoogtepunt van de avond. Hoewel ik ook graag een mooie vrouw op tv zie en ik in dit geval met mevrouw Canesin ook een uitgesproken favoriete had, zie ik niet goed in waarom die prijs anno 2016 nog moet worden uitgereikt. Zouden ze niet beter een prijs geven aan de beste Belgische voetbalster? Die zou misschien nog iets zinnigs te zeggen hebben ook. Ik denk trouwens niet dat iemand zich nog herinnert wat Bo Hulst gisteren gestameld heeft voor de microfoon. Alle blikken waren gericht op haar weinig verhullende avondjurk. Net als ik, vroeg heel Vlaanderen zich wellicht af wat nu een betere prijs was geweest : een gouden pump of een gouden BH.

Enfin, uiteindelijk kreeg Sven waar hij recht op had, de Gouden Schoen. Een mooie winnaar ... maar eerlijk, ik heb toch heimwee naar de periode waarin Gilles De Bilde de trofee kreeg. Een woedende Lorenzo Staelens met in zijn zog een even emotionele Franky Van der Elst die hun verontwaardigheid uitschreeuwden. Dat was nog eens fantastische televisie !!

Kate Avery : deze medaille is voor mijn vader.

Afgelopen zondag behaalde de Britse Kate Avery voor het tweede jaar op rij zilver op het Europees Kampioenschap veldlopen. In 2014 werd ze finaal geklopt door landgenote Gemma Steel en dit jaar moest ze enkel de oppermachtige Sifan Hassan laten voorgaan. Was haar zilveren medaille van Samakov nog een verrassing, dan was haar tweede plaats in Hyères veeleer een bevestiging van haar talent en potentieel. In het zog van een op hol geslagen Sifan Hassan liep ze tactisch een heel verstandige wedstrijd. Ze liep continu attent vooraan in het achtervolgende groepje en op zowat een kilometer van het einde plaatste ze een versnelling die haar uiteindelijk zilver opleverde. Die medaille droeg ze na afloop, in een emotioneel maar tevens sereen interview, op aan haar recent overleden vader. "Ik heb lang getwijfeld om af te zakken naar Hyères, maar mijn vader was mijn grootste supporter. Hij zou zeker gewild hebben dat ik hier aan de start kwam. Het is een hele mix aan gevoelens, maar van hierboven zal hij mee genoten hebben van mijn prestatie". Mooie woorden van een atlete die heel erg veel respect verdient.

Interview met Caterine Ibargüen

Interview met Caterine Ibargüen

Dubbelinterview Axelle Dauwens en Sara Slott Petersen

Axelle Dauwens en Sara Slott Petersen