Robert Enke ... nog niet vergeten

Foto: dpa

Exact 3 jaar geleden werd de hele voetbalwereld met verstomming geslagen. Robert Enke, doelman van Hannover en van de Duitse nationale ploeg, benam zichzelf op 10 november 2009 van het leven. Onbegrijpelijk op het eerste zicht dat een topvoetballer op het hoogtepunt van zijn carrière overgaat tot zo'n wanhoopsdaad. Hij had alles om gelukkig te zijn ... en toch was hij het niet. Robert Enke leed aan een ziekte die hij voor de hele wereld verborgen hield en die hij in zijn eentje trachtte te overwinnen: depressie. 

Na zijn dood werd een biografie over zijn leven uitgebracht door journalist en vriend, Roland Reng. In die biografie "Een al te kort leven" wordt tot in het kleinste detail beschreven wat een depressie doet met een topvoetballer. Het sloopte hem volledig en ondanks de liefde en steun van zijn echtgenote Teresa, verloor hij de eenzame strijd. Ik raad iedereen aan om dit boek te lezen, want het levensverhaal van deze topsporter raakt een mens tot in zijn diepste wezen.

Robert Enke was een topvoetballer ... maar ik respecteer hem nog meer als mens. Robert, ik hoop dat je met je verhaal mensen helpt die met dezelfde ziekte te kampen hebben. 

"A mistake wasn't the whole game, a game was never the whole season, a season wasn't a career. A career isn't a life."

Rest in Peace, kampioen !!

Genkse hooligans in Lissabon?

Foto: De Morgen

Genk blijft het goed doen in Europa. Gisteren speelden ze 1-1 gelijk op het veld van Sporting Clube de Portugal. Een oververdiend gelijkspel ... maar het verlossende doelpunt viel pas in blessuretijd. Supersub Plet scoorde op voorzet van Thomas Buffel en deed de Portugese gezangen op de tribunes verstommen. 

In de Portugese media wordt gemeld dat een paar uur voor de match op het nippertje een confrontatie tussen supporters van Sporting en Genk verhinderd werd. De supporterclans van beide teams hadden om 19u een confrontatie gepland nabij het metrostation Cais de Sodré. De politie werd getipt en kon net op tijd verhinderen dat het tot een gevecht kwam. Uiteindelijk werden 7 Belgische supporters opgepakt. Volgens de Portugese politie werd een ware veldslag verijdeld want er was sprake van 160 supporters die op zouden dagen voor een straatgevecht in ware hooligan-stijl. Dergelijke confrontaties tussen hooligans komen nog geregeld voor tussen rivaliserende supporterclans in Nederland en Engeland. Het verwondert me wel dat Genk-supporters zich daaraan bezondigen ... want over het algemeen zijn dit heel faire supporters. Nu ja, er zijn altijd wel relschoppers en alcohol kan ook rare dingen doen. 

In de Belgische media wordt met geen woord gerept over dit incident ... alle aandacht gaat uit naar het sportieve, het gouden punt voor Genk. Terecht?

Thomas Chatelle eindelijk onderdak

Foto: LaMeuse.be

Thomas Chatelle heeft een nieuwe club ...RAEC Mons. Eindelijk!!! Onbegrijpelijk dat zo'n speler bijna 5 maand zonder club zat. De stijlvolle flankaanvaller heeft succesvolle jaren gekend bij Racing Genk en eigenlijk ook wel bij Anderlecht. De laatste seizoenen werd hij door Anderlecht uitgeleend aan het Nederlandse NEC en daarna aan STVV. Sinds eind vorig seizoen zat hij zonder club. Als je ziet hoeveel tweederangs buitenlanders de Belgische eersteklassers aantrekken, is het toch onbegrijpelijk dat een speler als Chatelle over het hoofd gezien wordt. Volgens mij kan hij bij heel veel clubs een meerwaarde betekenen ... uiteindelijk heeft hij Enzo Scifo kunnen overtuigen en heeft hij een contract getekend bij RAEC Mons. Een goeie zet want volgens mij gaan ze veel plezier aan hem beleven. Mons is trouwens opnieuw bezig aan een goed seizoen en ze zullen zich probleemloos handhaven in de middenmoot van het klassement. Een dikke pluim voor Scifo ... een van de meest onderschatte trainers uit de Jupiler Pro League. Hij heeft ook lang moeten wachten op een deftige kans als trainer in eerste klasse en dat dan net hij Chatelle een nieuwe kans geeft, siert hem.

Ik hoop dat Chatelle de pannen van het dak speelt bij Mons want het is een modelprof. Dit heeft hij in het verleden al genoeg bewezen. In eerste instantie zal hij de geblesseerde Tim Matthys moeten vervangen, maar op lange termijn zal hij de ploeg vooral veel ervaring en maturiteit bijbrengen. 

Zus van Hulk ontvoerd

Foto: Getty

Deze namiddag werd Angélica Aparecida Vieira, zus van de Braziliaanse stervoetballer Hulk, ontvoerd in Campina Grande (Paraíba - Brazilië). Dit werd bevestigd door de plaatselijke Militaire Politie.

Omstreeks 14u plaatselijke tijd (18u in België) werd de vrouw met geweld uit haar auto gesleurd nabij een restaurant in Campina Grande. 

Voorlopig werd geen verdere informatie vrijgegeven door de Militaire politie.

In Zuid-Amerika gebeurt het wel vaker dat familieleden van stervoetballers worden ontvoerd. Robinho, Luis Fabiano, Grafite en Juan Riquelme zijn maar enkele voorbeelden. Zij betaalden enorm veel geld om ontvoerde familieleden vrij te krijgen. Nu is Hulk dus aan de beurt. In Zuid-Amerika lijkt kidnapping even rendabel als drugshandel. Het is trouwens een van de snelst groeiende industrieën ter wereld, hoe raar dit ook mag klinken. In Zuid-Amerika zijn er kidnapbendes die zich specifiek richten op ontvoeringen van topsporters en hun familie en ze rijven er jaarlijks 500 miljoen euro mee binnen. 

Bye bye Georges

Foto: Belga

Heuglijk nieuws uit Jan Breydel ... trainer Georges Leekens werd zopas ontslagen. Ik moet zeggen dat ik nog nooit zoveel leedvermaak gehad heb bij het ontslag van een trainer als nu. What comes around, goes around, Georges. De Rode Duivels liet je in de steek om Club Brugge, de club van je hart, te gaan coachen. Yeah right, een regelrechte keuze voor het geld ... én angst om met de meest talentrijke lichting Rode Duivels te falen. "Mijn werk is voor 90 % af bij de Rode Duivels" ... met deze quote nam hij afscheid van de Duivels. Man toch, het grote werk moest nog beginnen want met deze groep moesten we eigenlijk al op het EK in Polen en Oekraïne gestaan hebben. 

Maar kom, eind goed al goed. Met Mark Wilmots hebben we nu eindelijk een trainer bij de Rode Duivels waarop je kunt bouwen en Club Brugge kan terug op zoek naar zijn ware identiteit want met de huidige spelers kan je wel degelijk grootse dingen realiseren. En Georges, tja, die kan terug naar Abu Dhabi of Algerije trekken  ... daar geloven ze zijn sprookjes misschien nog. So long, Georgie Boy.

Rashidi Yekini

Foto: Net Photo

Wie herinnert zich dit beeld niet van Rashidi Yekini op het WK 1994 in de Verenigde Staten. Zelden zo'n emotionele reactie gezien na het scoren van een doelpunt. Yekini bleef maar in het doel staan en liet zijn emoties de vrije loop. Prachtig. Het was het eerste doelpunt voor Nigeria op een wereldkampioenschap. Yekini maakte toen deel uit van de gouden generatie van Nigeria. De Super Eagles hadden toen spelers als Amokachi, Amunike, Ikpeba, Oliseh,... in de ploeg.

Yekini heeft in zijn carrière bij veel verschillende clubs gespeeld maar zijn beste niveau haalde hij bij de Portugese subtopper Vitoria Setúbal. In 122 wedstrijden scoorde hij 93 keer, een indrukwekkend gemiddelde. In het seizoen 1993/1994 werd hij zelfs topschutter in Portugal met 34 doelpunten. Datzelfde jaar werd hij ook als eerste Nigeriaanse speler uitgeroepen tot Speler van het Jaar in Afrika. Hij speelde 58 keer voor de nationale ploeg en scoorde daarin 37 keer. Daarmee is hij nog steeds de all-time topscorer voor de Super Eagles.

Rashidi Yekini beëindigde zijn actieve spelerscarrière op 41 jarige leeftijd in eigen land en leefde daarna heel teruggetrokken in Nigeria. Hij schuwde ook de media angstvallig en in 2010 had hij het voorstel om ambassadeur te worden van het Nigeriaanse voetbal geweigerd. Uiteindelijk stierf hij op 4 mei 2012 na een slepende ziekte. De hele voetbalwereld treurt om het verlies van deze legendarisch speler. Hij werd 48 jaar en laat 3 kinderen na. 

Pecho de Águila

Foto: Hondurasfutbol.com

16 juni 1982. Heel Spanje kijkt uit naar de eerste wedstrijd van het gastland op het Wereldkampioenschap voetbal. De tegenstander is het nietige Honduras dat voor de eerste keer in zijn geschiedenis de eindronde van het tornooi gehaald had. Iedereen verwacht een doelpuntenfestival van de Spanjaarden. Het liep helemaal anders ... en één man maakte zich die avond onsterfelijk: Héctor Ramón Zelaya, bijjgenaamd Pecho de Águila.

De wedstrijd is 7 minuten onderweg wanneer Honduras met een splijtende actie door de Spaanse verdediging brak en Zelaya met een prachtig doelpunt het Spaanse publiek stil kreeg. Uitzinnig van geluk vierde Zelaya zijn doelpunt en met hem de hele ploeg ... en voor het tv-scherm een hele natie. Honduras speelde een heel sterke wedstrijd tegen Spanje en enkel door een licht toegekende strafschop kon Spanje in de 65ste minuut langszij komen. Het 1-1 gelijkspel was een prachtig resultaat voor Honduras en tot op vandaag blijft dit het belangrijkste sportieve exploot van het land uit Centraal-Amerika. 

Zelaya versierde na het WK een transfer naar het Spaanse Deportivo La Coruña, maar een oude blessure zorgde ervoor dat er nooit een degelijk niveau haalde. Hij zou nooit volledig herstellen van de blessure en daarom stopte hij in 1983 op 24-jarige leeftijd met voetbal en keerde hij terug naar Honduras. Hij kende een heel korte carrière, maar dat ene doelpunt maakte van hem wel een volksheld. Tot op heden wordt hij er nog over aangesproken en hij geldt nog steeds als een voorbeeld voor de jonge Hondurese voetballertjes.

Ik heb de wedstrijd niet bewust meegemaakt want ik was toen 5 jaar oud ... maar als klein jongetje had ik een boek "Mundial 82" dat ik verslonden heb. Het hoofdstuk over deze wedstrijd en het legendarische doelpunt van het nummer 15 heb ik verschillende keren gelezen en de foto van doelpuntenmaker Zelaya zie ik zo voor me. Het gelijkspel tussen Spanje en Honduras is in mijn ogen een van de meest verrassende resultaten ooit op een WK, vooral omdat in 1982 kleine voetballanden nog echt klein waren.