Vince The Prince

Foto: Belga

Na de overwinning van de Rode Duivels op Schotland (2-0), twitterde Vincent Kompany "België is van iedereen, maar vanavond toch vooral van ons". Een fijne sneer van Kompany naar Bart De Wever die zowat hetzelfde zei over Antwerpen na zijn verkiezingsoverwinning. De nationale ploeg als bindmiddel tussen Vlamingen en Walen ... als zij spelen zijn we momenteel allemaal "Belgen". Goed gezegd, Vince.

Tartan Army

Vanavond staat de WK-kwalificatiematch België-Schotland op het programma ... een match die ik een jaar geleden al had aangestipt en die ik dolgraag in het Koning Boudewijnstadion wou gaan bekijken. Door verwarring met betrekking tot de ticketverkoop, ben ik verplicht de match te volgen vanuit de woonkamer. De reden waarom ik zo graag deze match wou gaan bekijken, was niet specifiek de revival die de Rode Duivels de laatste maanden beleven, maar wel de sfeer die de Schotse supporters altijd brengen in het stadion. De Schotse supporters worden als de fairste en beste supporters ter wereld beschouwd. Ze zingen voortdurend en blijven altijd achter hun ploeg staan. 

De Schotse supporters worden de Tartan Army genoemd. Een bijnaam die ze verwierven in de jaren zeventig. In die tijd bestonden de Tartan Army voornamelijk uit hooligans. De reputatie van de Schotse supporters begon in de jaren tachtig te verbeteren, vooral met dank aan de oprichting van de Scotland Travel Club, een registratiesysteem waardoor hooligans getraceerd werden en konden geweerd worden uit de stadions. De Schotse fans hebben in de jaren negentig een aantal prijzen gekregen voor fairplay en ze kregen ook een aantal keer de titel van "beste supporters" op internationale tornooien. 

Op papier zouden onze Rode Duivels gemakkelijk moeten kunnen winnen vanavond, maar een match moet natuurlijk eerst nog gespeeld worden. Een ding is duidelijk ... aan sfeer zal het niet ontbreken : 42.000 Belgen die voor het eerst sinds lang weer volledig achter de nationale ploeg staan en 3.900 Schotten die luidkeels "Flower of Scotland" en "We'll be coming down the road" zingen ... en dat 90 minuten lang.

For the record, ik gok op 3-1 voor België, met twee goals van Hazard.

Kaapverdië ... vreemde eend in de bijt op Africa Cup

foto: futeboldeselecoes.com

Kaapverdië heeft gisteren voor een verrassing van formaat gezorgd door de "Ontembare Leeuwen" uit de Africa Cup te houden. Kameroen, onder aanvoering van wereldster Samuel Eto'o, won gisteren wel met 2-1 in Yaounde tegen Kaapverdië, maar had de heenwedstrijd met 2-0 verloren. Voor het nationaal team van Kameroen is deze uitschakeling een kleine ramp en voor Kaapverdië een prestatie van formaat. Het is de eerste keer dat Kaapverdië zich kan plaatsen voor een groot tornooi. De eilandengroep telt slechts 500.000 inwoners en de meeste spelers van het nationaal elftal spelen in Portugal, Spanje, Cyprus en Nederland. Hun spelstijl leunt aan bij het latijnse voetbal met heel veel aandacht voor techniek. De bekendste namen vinden we terug bij onze noorderburen: Toni Varela (Sparta Rotterdam), Guy Ramos (RKC Waalwijk). Van de spelers die in Portugal actief (geweest) zijn, vermeld ik graag het supertalent Djaniny. Deze speler speelde zich in de kijker bij het noodleidende União de Leiria en maakt eind vorig seizoen de overstap naar het grote Benfica. Om hem ervaring te laten opdoen, werd hij uitgeleend aan de eersteklasser Olhanense. Tot nu toe mocht hij 4 keer de nationale selectie vervoegen en daarin scoorde hij al 2 keer.

De volgende landen hebben zich geplaatst:

Zuid-Afrika, Ghana, Mali, Zambia, Nigeria, Tunesië, Ivoorkust, Marokko, Ethiopië, Kaapverdië, Angola, Niger, Togo, Congo DR, Burkina Faso en Algerije.

De Africa Cup 2013 wordt gespeeld in Zuid-Afrika van 19 januari tot 10 februari 2013. De vorige editie van het tornooi werd gewonnen door Zambia. 

Noord-Korea zendt zijn zonen uit...

Foto: Reuters

Noord-Korea is een land dat geregeerd wordt door een dictatoriaal bestuur, gebaseerd op de ideologie van Kim Il-Sung. Waarschijnlijk is het een van de meest mysterieuze landen ter wereld … want we weten er bitter weinig over. Noord-Korea komt eigenlijk enkel in het nieuws met hun mogelijke nucleaire wapens en met de schending van de mensenrechten. In de zomer van 2010 nam Noord-Korea deel aan het WK voetbal in Zuid-Afrika. Ik wist niet goed wat te verwachten van dit “exotisch” team want over de spelers was er nauwelijks iets gekend. Op het internet vind je ook bijna geen informatie over het team. Ze waren ingedeeld in de Groep des Doods samen met Brazilië, Portugal en Ivoorkust. Een onmogelijke opgave om in deze groep te overleven, maar toch … een onbekend team is altijd gevaarlijk. Dat bleek in de eerste match tegen Brazilië waarin ze heel wat weerwerk gaven. Ze verloren uiteindelijk eervol met 2-1. Dit beloofde voor de volgende duels … maar uiteindelijk werden de wedstrijden tegen Portugal (7-0) en tegen Ivoorkust (3-0) een grote ontgoocheling. Toch waren er een aantal spelers die de aandacht trokken en drie van hen vonden de weg naar het Europees voetbal.

Jong Tae-Se

Foto: Getty Images

Jong Tae-Se is wellicht de bekendste speler van Noord-Korea. Hij werd voor het WK 2010 beschreven als de “Rooney van Noord-Korea”. Hij had die titel verdiend door zijn balvastheid en zijn neus voor goals. Bij het volkslied van Noord-Korea voor de match tegen Brazilië werd Jong Tae-Se tot tranen toe bewogen … een beeld dat de hele wereld rondging. Op het WK zelf kon hij verder weinig potten breken, maar hij liep wel in de kijker want hij versierde na het WK een contract bij de Duitse tweedeklasser Vfl. Bochum. In zijn eerste seizoen scoorde hij meteen 10 goals in 25 matchen. De Duitsers waren heel tevreden over hun spits en in zijn tweede seizoen bevestigde hij waardoor hij in januari 2012 werd aangetrokken door de eersteklasser FC Köln. Het avontuur in de Bundesliga bleef echter wel beperkt tot 5 matchen voor de Noord-Koreaan want FC Köln degradeerde naar de tweede klasse. De Aziatisch Rooney heeft zich echter enorm goed aangepast aan het Europese voetbal en hij blijft heel ambitieus. Hij wil zoveel mogelijk aan spelen toekomen en zijn ultieme doel is om ooit in de Champions League te kunnen spelen.

Pak Kwang-Ryong

Foto: Uefa.com

Pak Kwang Ryong is een stuk minder bekend dan Jong Tae-Se, maar hij is wel de eerste Noord-Koreaan die in de Champions League gespeeld heeft. De twintigjarige spits van het Zwitserse FC Basel viel op 14 september 2011 in tijdens de match tegen het Roemeense FC Otelul Galati. Een match die Basel met 2-1 won. Verder viel hij ook in tijdens de spectaculaire match op Old Trafford tegen Manchester United (3-3). Een goal op het allerhoogste niveau zat er nog niet in, maar wie weet wat er in de toekomst nog allemaal volgt voor deze getalenteerde spits. Vorig seizoen pakte hij met FC Basel wel de dubbel (titel + beker). Een speler om in de gaten te houden.

Cha Jong-Hyok

Foto: Getty Images

Cha Jong Hyok is al helemaal een onbekende. Deze 27-jarige rechstback speelt sinds juni 2010 voor de Zwitserse tweedeklasser FC Wil 1900. Hij heeft zich opgewerkt tot titularis en bewijst dat hij weinig aanpassingsproblemen kent. Misschien is het goed dat hij eerst bij een club terechtgekomen is die hem de tijd geeft om aan het Europese voetbal gewoon te raken en wie weet is FC Wil 1900 wel een opstapje naar een grotere club.

Patrick Amoah

foto: Luc Verbruggen

Kent u Patrick Amoah nog? De Zweedse spits van OHL die vorig seizoen op de eerste speeldag van de Jupiler League het lot van Anderlecht bezegelde door in de toegevoegde tijd de 2-1 op het bord te prikken. Dat doelpunt is me steeds bijgebleven ... de manier waarop hij de bal aannam en de bal voorbij Proto knalde. Prachtig en dat bij zijn allereerste optreden op het hoogste niveau. Ik dacht dat de Jupiler League er een rijzende ster bij gekregen had. Toch bleef het voor deze Zweedse bonk bij dat ene doelpunt en slechts 9 optredens (meestal invalbeurten) voor OH Leuven. Door een gebrek aan speelminuten vertrok hij terug naar zijn vorige club WS Woluwe, de club waarbij hij in het seizoen 2010-2011 topscorer was geworden met 27 goals uit 33 wedstrijden. WS Woluwe was intussen opgeklommen van 3de naar 2de klasse. Het huidige seizoen van de tweedeklasser is voorlopig een voltreffer want na 8 speeldagen staan ze op een gedeelde eerste plaats. Patrick Amoah liet opnieuw van zich spreken in de wedstrijd tegen Sint-Truiden. Op het kunstgras van Stayen verraste hij iedereen door twee mooie doelpunten te maken en daardoor Sint-Truiden een pijnlijke thuisnederlaag aan te smeren. Voorlopig blijft het bij twee doelpunten voor Amoah ... maar ik ben er zeker van dat hij nog potten zal breken dit seizoen. Dit is een zeer talentrijke speler die volgens mij zijn plaats heeft in eerste klasse. Het is een kwestie van de juiste trainer tegen te komen op het juiste moment. Hij heeft trouwens al een palmares waar menig voetballers jaloers van zouden zijn. In 2005 werd hij kampioen van Zweden met zijn team Djurgardens. In 2004 en 2005 veroverde hij met datzelfde team de Beker van Zweden. In 2011 werd hij met WS Woluwe kampioen in 3de B en kroonde hij zich tot topschutter.

Patrick Amoah ... een speler om in het oog te houden en bovenal een eenvoudig mens zoals blijkt uit dit interview: De Standaard - 'Ik heb geen berg geld nodig'

Beenhouwerij Blondel

foto: EPA

Wat gaat er door het hoofd van Jonathan Blondel wanneer hij op een voetbalveld stapt? Blijkbaar speelt zich gedurende 90 minuten de ene na de andere kortsluiting af in zijn hersenpan. Het is ongelofelijk hoe driest en ongecontroleerd deze onbetwist getalenteerde speler ingaat op zijn tegenstanders. Je zou denken dat Bondel, inmiddels 28, leert uit zijn fouten uit het verleden, maar niets is minder waar. Seizoen na seizoen komt hij in het nieuws na een zoveelste doodschop en nog dikwijls komt hij er ongestraft vanaf. Opvallend is ook dat de trainers hem dan ook steeds weer in bescherming nemen.

Dit weekend was het weer zover. Drieste tackles, natrappen, slachtoffertje spelen ... jawel, Blondel doet het allemaal op een voetbalveld. Je vraagt je echt af waarmee hij bezig is. Bij Club Brugge loopt toch een psycholoog rond? Die zal zeker een vette kluif hebben aan deze belhamel.

Ik kan erin komen dat elke speler wel eens de controle over zichzelf verliest in het heetst van de strijd en een zware overtreding maakt of zich revancheert ... maar bij Blondel is het een constante, misschien wel de enige constante in zijn carrière. Een kort overzicht van de "aanslagen" die ik mij herinner :

- seizoen 2006-2007: In de match Club Brugge - Standard trapt Blondel Steven Defour van het veld en pleegt hij nog een aanslag op de benen van Conceição. Hij komt ervan af met een gele kaart. Trainer Emilio Ferrera neemt zijn poulain in bescherming

- seizoen 2007-2008: Blondel verzamelt in dat seizoen 3 rode kaarten ... telkens na regelrechte aanslagen

- seizoen 2009-2010: In de match Club Brugge - KSV Roeselare krijgt Blondel rood nadat hij met gestrekt been en voet vooruit inging op Vandenbussche. Hij kreeg verdiend 3 speeldagen schorsing aan zijn broek

- seizoen 2010-2011: In de Europa League match van Club Brugge tegen het Spaanse Villareal trapt Crazy Joe de Spanjaard Cani van het veld. Een schandalige aanslag op het scheenbeen ... die opnieuw slechts geel oplevert.

- seizoen 2011-2012: Blondel geeft de grensrechter een duw na een vermeende verkeerde beslissing in de match Anderlecht - Club Brugge

- seizoen 2012-2013: Blondel maakt zich opnieuw schuldig aan een doodschop en trapt schandalig na op Thomas Buffel in de match Club Brugge - Racing Genk. Opnieuw komt hij ervan af met een gele kaart ... en trainer Georges Leekens (niet toevallig ook Mac The Knife bijgenaamd) neemt Blondel in bescherming en minimaliseert alles.

Dit lijstje is zeker niet volledig, maar het toont aan dat een speler als Blondel niet thuishoort op een voetbalveld. Met zijn blozende kaakjes had hij beter voor het beroep slager gekozen ... want op het veld solliciteert hij nadrukkelijk naar zo'n functie. Beenhouwerij Blondel ... klinkt goed !

Eliseu ... de ontdekking van Malaga

Ik had nog nooit gehoord van de Portugese voetballer Eliseu Pereira dos Santos ... tot woensdag jongstleden. Anderlecht moest het in de Champions League opnemen in eigen huis tegen de Spaanse subtopper Malaga. Vooraf dacht ik dat Anderlecht een reële kans maakte om een goed resultaat neer te zetten tegen de Spanjaarden. Malaga was eind vorig seizoen zowel positief als negatief in het nieuws gekomen. Ze hadden zich voor het eerst in hun geschiedenis geplaatst voor de Champions League ... maar tegelijkertijd dreigde het faillissement van de club. Twee jaar geleden was de club opgekocht door de steenrijke Abdullah Bin Nasser-Al Thani, maar die wou de club alweer verkopen en hield de geldkraan al maanden dicht. De club moest heel wat topspelers verkopen om het faillissement te vermijden. Uiteindelijk kwam de eigenaar weer over de brug met vers geld en toen het faillissement definitief werd afgewend, hebben ze toch nog een aantal nieuwe spelers zoals Saviola en  Roque Santa Cruz kunnen aantrekken. Het was toch afwachten om te zien of ze niet te veel aan kwaliteit hadden ingeboet. In de Primera División namen ze weliswaar een vliegende start en op de eerste speeldag van de Champions League hadden ze overtuigend de onaantastbaar gewaande Russen van Zenit Sint Petersburg verslagen met 3-0. En ja hoor, ook in Brussel toonde de Zuid-Spaanse ploeg hoe goed ze wel waren. Paars-Wit werd van het kastje naar de muur gespeeld en enkel in de eerste 45 minuten konden ze de schijn nog hoog houden. In de blessuretijd van de eerste helft haalde Eliseu dan snoeihard uit en kogelde het leer onhoudbaar in het doel van Proto. Een fantastisch doelpunt. Ook in de tweede helft dolde Malaga met Anderlecht. Na een ongelukkige strafschopfout van Kouyaté, maakte Joaquin er 0-2 van en opnieuw Eliseu maakte er met een bloedmooi stiftertje 0-3 van, meteen ook de eindstand.

Eliseu was voor mij een ontdekking en na wat te hebben gezocht op het internet kwam ik te weten dat deze klasbak toch ook al een aantal A-caps voor Portugal achter zijn naam had staan. Deze zomer was er ook sprake van dat de speler zou worden overgenomen door Benfica. Uiteindelijk is dat niet doorgegaan ... tot grote spijt van Anderlecht.

Deze 29-jarige flankspeler begon zijn professionele carrière bij Belenenses en in 2007 verkaste hij naar Malaga. Na twee degelijke seizoenen werd hij aangetrokken door Lazio Roma, maar daar kon hij niet echt aarden en hij werd uitgeleend aan Zaragoza in januari 2010. Daar bewees hij in volle degradatiestrijd opnieuw zijn waarde en sinds juli 2010 is hij dan terug speler van Malaga. Zijn tweede passage is opnieuw een voltreffer en ik ben benieuwd of hij zich ook als titularis kan opwerken bij de nationale ploeg van Portugal. Op mij heeft hij in elk geval een enorme indruk nagelaten en ik zal met veel belangstelling het verdere verloop van zijn carrière volgen. Ik hoop alleen dat hij in de volgende match tegen Anderlecht niet opnieuw zo'n wereldpartij zal spelen.

http://www.youtube.com/watch?v=9Bwavviy3a8&feature=player_embedded